Κυριακή 3 Μαΐου 2026

Μαϊμουδίζουν την έννοια της οικογένειας.

 Η φρίκη της αφύσικης «οικογένειας» σε ένα βίντεο: Ζευγάρι ομοφυλόφιλων γελούν με το υιοθετημένο μωρό που ζητάει κλαίγοντας τη μαμά του!

Ένα βίντεο που σου σπαράζει την καρδιά και σου προκαλεί φρίκη και οργή για τον βασανιστικό βίο των βρεφών που υιοθετούνται από ομοφυλόφιλους «μπαμπάδες», κάνει το γύρο του κόσμου τις τελευταίες μέρες. Είναι ένα βίντεο σκληρό, απάνθρωπο και απολύτως ενδεικτικό του τι σημαίνει να καταδικάζεις ένα παιδί από γεννησιμιού στο να ζήσει μια σακατεμένη και εντελώς νοσηρή ζωή.

Ένα βίντεο που η κυβέρνηση Μητσοτάκη, το ΣτΕ, η τέως ΠτΔ Κατερίνα Σακελλαροπούλου, και όλοι όσοι προώθησαν τον διαστροφικό νόμο για τους γάμους και τις υιοθεσίες από ομόφυλα ζευγάρια, θα πρέπει να βλέπουν κάθε μέρα για να «καμαρώνουν» το κοινωνικό έγκλημα που κατόρθωσαν.

Το αποτρόπαιο Βίντεο ανέβηκε στα social media από τον Αμερικανό τραγουδιστή της country μουσικής, Shane McAnally, ο οποίος βιντεοσκοπούσε τον «σύζυγό» του, Michael Baum να παίζει με το μωρό που απέκτησαν από παρένθετη μητέρα.

Ο Baum ρωτάει το αγοράκι: «ποιον θέλεις, τον μπαμπά ή τον.. μπαμπάκα σου;». Το άμοιρο μωράκι απαντάει ενστικτωδώς προσπαθώντας να σχηματίσει τη λέξη «μαμά» ή κάτι που το θυμίζει.

 Ο Baum απαντά «όχι, δεν υπάρχει μαμά. Θες τον μπαμπά ή τον μπαμπάκα σου;». Το μωράκι προσπαθεί και πάλι αυτόματα να αρθρώσει τη λέξη «μαμά», όπως ορίζει η βιολογική φύση του, όπως προστάζει το ένστικτο επιβίωσης του, όπως το ωθεί ο εννιάμηνος δεσμός μέσα στη μήτρα της μάνας του, που όμως πούλησε το παιδί της σαν να ήταν κουτάβι. O Baum επιμένει χωρίς οίκτο, θέλοντας να κάνει «δικαιωματιστική» πλύση εγκεφάλου στο λίγων μηνών βρέφος: «αποκλείεται Χοσέ. Δεν υπάρχει μαμά. Έχεις μπαμπά ή μπαμπάκα. Όχι μαμά..». Το μωράκι ενστικτωδώς αρχίζει να κλαίει από τις επανειλημμένες αρνήσεις, και τα δύο κυνικά υποκείμενα που παριστάνουν τους γονείς, βάζουν τα γέλια. Καγχάζουν ξεδιάντροπα μπροστά στον ψυχικό ακρωτηριασμό ενός άδολου παιδιού που ζητά το πιο φυσιολογικό πράγμα του κόσμου. Περιγελούν την τεχνητή ορφάνια του. Χάσκουν χαιρέκακα γιατί ένας νοσηρός νόμος (σαν τον Ελληνικό) τους παρέδωσε ένα ζωντανό «αξεσουάρ» για να το προγραμματίσουν όπως θέλουν. Η όλη σκηνή σου προκαλεί ναυτία και εσωτερική οδύνη για την αγνή ψυχούλα. Το μωρό ζητά τη μητρική αγκαλιά κι εκείνοι το «ταΐζουν» με την τοξική ατζέντα τους. Ξέχνα τη λέξη «μαμά», εμείς ορίζουμε τι είναι επιτρεπτό, εμείς αποφασίζουμε τι έχεις ανάγκη, θα συμμορφωθείς στην αιχμαλωσία σου θέλεις – δεν θέλεις.

Το κερασάκι στην τούρτα αυτής της φρικωδίας, είναι ότι το «ζεύγος» ανέβασε σε άλλη ανάρτηση τη φωτογραφία του δύστυχου μωρού με την ειρωνική περιγραφή: «ομοφοβικό μωρό», πιθανότατα γιατί έκανε το.. έγκλημα να ζητάει τη μαμά που το γέννησε. Σαν δουλέμποροι που ο σκλάβος τους βγήκε ελαττωματικός και τον διαπομπεύουν με δικαιωματιστικές ταμπέλες γιατί ζήτησε την ελευθερία του. Ένα μωράκι, σκλάβος του αφύσικου και του διαταραγμένου, σκλάβος μιας εωσφορικής ματαιοδοξίας. Όχι μόνο δεν ντράπηκαν να υποβάλλουν σε ψυχολογικά βασανιστήρια το ανυπεράσπιστο μωράκι, όχι μόνο χασκογέλαγαν για την επιβολή τους, αλλά είχαν και το θράσος να το ανεβάσουν στο διαδίκτυο για να κάνουν επίδειξη δύναμης προς πάσα κατεύθυνση. Τι είδους άνθρωπος πρέπει να είσαι για να ηδονίζεσαι να λες σε ένα νεογέννητο δεκάδες φορές ότι δεν έχει μαμά; Πόσο σαδισμό και πόση σκληρότητα χρειάζεται κάτι τέτοιο; Ποιοι εξωνημένοι επιστήμονες γνωμάτευσαν ότι αυτή η φρίκη είναι υγιής γονεϊκότητα;

Και αν ακόμα δεχόταν κάποιος ότι αυτοί οι δύο τύποι είναι.. «μπαμπάδες», ποιος φυσιολογικός πατέρας θα κόμπαζε μπροστά στην ανημποριά του παιδιού του; Δεν είναι ούτε «μπαμπάδες», ούτε υποκατάστατα «μαμάς», είναι ξένα σώματα που μαϊμουδίζουν την έννοια της οικογένειας.

Να λοιπόν ποιά πόρτα του φρενοκομείου ανοίξαμε και στην Ελλάδα. Σύγχρονοι Ηρώδηδες που διέταξαν την ψυχοσωματική «σφαγή» των νηπίων. Ακόμα και για ένα ζώο υπάρχει κατακραυγή αν το στερήσει κάποιος βίαια από τη μητέρα του, αλλά την ψυχή ενός παιδιού δεν έχουν κανένα πρόβλημα να την κατασπαράζουνε. Με κάθε επισημότητα νομιμοποιήσαμε τον «ροζ» γενιτσαρισμό και τον βαφτίσαμε «βέλτιστο συμφέρον του παιδιού», την ώρα που του κόβουμε τον ομφάλιο λώρο με τη φύση. Στα θλιμμένα και απορημένα μάτια κάθε τέτοιου παιδιού, καθρεφτίζεται όλη η καταβαράθρωση της σημερινής ανθρωπότητας. Ας είναι «περήφανοι» και οι δικοί μας «φωστήρες» που ψήφισαν αυτό το ανοσιούργημα και είχαν το απύθμενο θράσος να το γιορτάσουν κιόλας. Από την κρίση των ανθρώπων μπορεί να ξεφεύγουν – από την οργή του Θεού πώς θα ξεφύγουν..;

ΠΑΤΗΣΤΕ ΤΟ ΛΙΝΚ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ, https://x.com/Rightanglenews/status/2044875147287372288

Μιχάλης Αντωνιάδης

Διαβάστε Περισσότερα ►

Σάββατο 2 Μαΐου 2026

Η Εκκλησία του Θαυματουργού ΤαξηΑρχη,

 

Των  Μυροφόρων Εορτάζει 

ο Ταξιάρχης, στο Μανταμάδο Λέσβου.


Δυο εβδομάδες μετά από την γιορτή του Πάσχα ο Μανταμάδος 

στη Λέσβο φοράει  τα γιορτινά του για να Γιορτάσει τον Ταξιάρχη του.

Είναι  ένα τοπικό Πανηγύρι  στο οποίο γιορτάζεται η επέτειος από 

τα εγκαίνια του Ναού. 

Ολόκληρος ο  επαρχιακός δρόμος Μυτιλήνης - Μανταμαδου γεμίζει ασφυκτικά από  τον κόσμο  που θα περπατήσει αρκετές  ώρες  προκειμένου να σταθεί έστω και  για λίγο μπροστά στην ανάγλυφη Εικόνα του, για να τον Ασπαστεί, να παρακαλέσει, να Δοξάσει.

Η Εκκλησία του  Θαυματουργού Ταξιάρχη  βρίσκεται σε μικρή απόσταση απ’ το χωριό Μανταμάδο , μέσα σ’ ένα ανοιχτό και ολόφωτο χώρο από ελιές και πεύκα. 

Ο πρώτος Ναός χτίστηκε πριν από το 1700. Το 1879 ανοικοδομήθηκε από την αρχή.  

Το Εικόνισμα του Αγίου είναι ανάγλυφο, κατασκευασμένο από άγνωστο υλικό.  

Όπως αναφέρει  ο θρύλος το φιλοτέχνησε ένας Μοναχός, από πηλό και αίμα

Στην περιοχή υπήρχε  ένα παλιό Μοναστήρι. Σε μια επιδρομή τους  οι Σαρακηνοί πειρατές έσφαξαν τους Μοναχούς. Γλίτωσε  μόνο  ένας που είχε σκαρφαλώσει στη στέγη. Οι Αγαρηνοί τον κυνήγησαν. Αλλά όταν τον πλησίασαν είδαν μπροστά τους να έρχεται μια μανιασμένη θάλασσα που απειλούσε να τους καταπιεί. 

Τρομαγμένοι άφησαν τον Καλόγερο και έφυγαν. 

Ο Μοναχός, που απέδωσε τη σωτηρία του στον Ταξιάρχη, μάζεψε πηλό και με το αίμα των σκοτωμένων συνάδελφων του έφτιαξε το Εικόνισμα του Αγίου.  Ο Ταξιάρχης μαζί με τον Άγιο Ραφαήλ και τη Συνοδεία του –Άγιο Νικόλαο και τη μικρούλα Αγία Ειρήνη  είναι οι Προστάτες του νησιού 

της Λέσβου.   

Τον Ταξιάρχη  τον σέβονταν ιδιαίτερα οι Τούρκοι για τα πολλά Θαύματα που έχει κάνει. 

Φορούσε σιδερένια παπούτσια και έτρεχε παντού  για να Προστατεύσει τους Χριστιανούς.

Όσοι Προσκυνούν  το Εικόνισμα τρέφουν ανάμεικτα συναισθήματα για αυτή τη μοναδική Εικόνα.  



Κάποιες φορές το πρόσωπο του Αγίου  είναι πολύ άγριο και απόμακρο και άλλες  πάλι πολύ ήρεμο και οικείο, πιστεύοντας ό,τι κατά αυτό τον τρόπο ο Άγιος προσπαθεί να τους περάσει διάφορα μηνύματα.

Στην είσοδο του Ναού υπάρχει η τοιχογραφία του Ταξιάρχη η οποία κάποιες φορές είναι εξαφανισμένη. ..

Είναι οι μέρες που ο  Ζωντανός Άγιος τρέχει να προσφέρει τη βοήθειά του εκεί που χρειάζεται!


Μιχάλης Αντωνιάδης


Διαβάστε Περισσότερα ►

Παρασκευή 1 Μαΐου 2026

Είναι μάχη όλων μας. Είναι αντικείμενο καθημερινής διεκδίκησης,

 George A. Papandreou,

Η Πρωτομαγιά είναι μνήμη και διεκδίκηση.

Μνήμη του Σικάγου του 1886. Των εργατών που πλήρωσαν με τη ζωή τους ένα αίτημα που σήμερα θεωρούμε αυτονόητο: οχτώ ώρες δουλειά, οχτώ ώρες ξεκούραση, οχτώ ώρες ελευθερίας.

Από εκείνους τους αγώνες κερδήθηκαν τα μεγάλα. Το δικαίωμα ψήφου. Η κοινωνική ασφάλιση. Οι συλλογικές συμβάσεις. Η ίδια η ιδιότητα του εργαζόμενου ως πολίτη με δικαιώματα, όχι ως εργαλείο-μέσου παραγωγής. Η εργατική τάξη μπήκε στην ιστορία ως διακριτό υποκείμενο, ενωμένη γύρω από κοινές αξίες.

Όμως σήμερα οφείλουμε να πούμε καθαρά μια αλήθεια που ενοχλεί: όλα αυτά απειλούνται. Όχι σε κάποιο μακρινό μέλλον. Τώρα.

Απειλούνται από έναν παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό που κινείται χωρίς έλεγχο και χωρίς ευθύνες απέναντι στις κοινωνίες που τον τρέφουν.

Απειλούνται από μια ολιγαρχική συγκέντρωση πλούτου και εξουσίας που έχει φτάσει στο σημείο εξήντα χιλιάδες 

άνθρωποι να κατέχουν τριπλάσιο πλούτο από τέσσερα δισεκατομμύρια. Ενώ το πλουσιότερο 1% του πλανήτη ευθύνεται για το 41% των εκπομπών του θερμοκηπίου. Και αυτή η ανισότητα μετατρέπεται σε πολιτική ισχύ που υπονομεύει εργατικά δικαιώματα, δημόσια αγαθά, το περιβάλλον και την ίδια τη δημοκρατία.

Απειλούνται από μια τεχνολογική υπερσυγκέντρωση δύναμης που εξαρτά, εθίζει, παρακολουθεί.

Απειλούνται από έναν γεωπολιτικό, ενεργειακό και τεχνολογικό αγώνα ηγεμονίας που εκτρέπει πόρους τεράστιους σε ξέφρενες δαπάνες οπλικών συστημάτων, την ώρα που οι κοινωνίες μας ζητούν στέγη, υγεία, παιδεία, αξιοπρεπείς μισθούς.

Αυτή είναι η νέα βαρβαρότητα. Δεν φοράει στολή. Φοράει κοστούμι. Έχει μετοχικό κεφάλαιο, data centers, και κρυφά κονδύλια. Δεν έρχεται με πραξικόπημα, έρχεται με κανονικοποίηση της διαφθοράς και του πελατειασμού της εξαγοράς συνειδήσεων. Και ο αυταρχισμός που τη συνοδεύει δεν είναι η αιτία της παρακμής της δημοκρατίας. Είναι το αποτέλεσμά της.

Απαντιέται μόνο με έναν τρόπο: με μια κοινωνία δικαιοσύνης, ισότητας, δημοκρατίας και σοσιαλισμού. Με την επιστροφή του πολίτη στο επίκεντρο. Με τον επανέλεγχο της εξουσίας, συμμετοχικά και δημοκρατικά.

Η πρόκληση της Τεχνητής Νοημοσύνης κάνει τη μάχη ακόμα πιο επείγουσα. Οι αλγόριθμοι αποφασίζουν ποιος προσλαμβάνεται, ποιος απολύεται, πόσο πληρώνεται, πώς αξιολογείται. Δίπλα τους, οι πλατφόρμες χτίζουν έναν κόσμο εργασίας χωρίς συμβάσεις, χωρίς ωράρια, χωρίς ασφάλιση. Ο διανομέας, ο ντελιβεράς, ο οδηγός, ο freelancer, ο part-time εργαζόμενος, δεν έχει πια εργοδότη· έχει εφαρμογή. Δεν έχει συνάδελφο· έχει ανταγωνιστή. Δεν έχει σταθερότητα· έχει ειδοποίηση στο κινητό. Οπου ο εργαζόμενος δεν συναντά αφέντη, συναντά οθόνη. Και η οθόνη δεν λογοδοτεί σε κανέναν εκτός από τους μετόχους.

Έτσι γεννιέται μια νέα τάξη: όχι το προλεταριάτο των εργοστασίων, αλλά το πρεκαριάτο των πλατφορμών, δηλαδή εργαζόμενοι μόνιμα ανασφαλείς, που η ζωή τους κρέμεται από την επόμενη παραγγελία και την επόμενη βαθμολογία.

Η ανασφάλεια αυτή δεν είναι παρενέργεια. Είναι σχεδιασμός. Όσο πιο εύθραυστος είναι ο εργαζόμενος, τόσο πιο φθηνός γίνεται. Όσο πιο μόνος, τόσο πιο εύκολα ελέγχεται.

Οι προοδευτικές δυνάμεις της ανθρωπότητας οφείλουμε να συντάξουμε ένα νέο πράσινο, κοινωνικό συμβόλαιο για την εργασία: ποιοτικές θέσεις, ανθρώπινα ωράρια, βιώσιμους μισθούς, βιώσιμο περιβάλλον εργασίας και ζωής, ασφαλιστικά δικαιώματα για κάθε μορφή απασχόλησης, μισθωτή, πλατφορμική, ψηφιακή, υβριδική. 

Καθοριστική για την δημοκρατική αναγέννηση η ουσιαστική συμμετοχή εργαζόμενων και πολιτών στη λήψη αποφάσεων, στην κοινωνία και στην εργασία. 

Δίκαιη κατανομή του πλούτου που παράγουν οι μηχανές. 

Οι αλγόριθμοι οφείλουν να λογοδοτούν στους πολίτες, όχι απλά στους μετόχους.

Ο εκδημοκρατισμός του κόσμου της εργασίας, η συλλογική αυτονομία και η προστασία των εργαζομένων αποτελούν υποχρέωση του κράτους και όχι πολυτέλεια. Απαιτούν δημοκρατικούς μηχανισμούς ελέγχου. Απαιτούν εφαρμογή των συλλογικών συμβάσεων. Απαιτούν ασφάλεια και υγιεινή στην εργασία, καταπολέμηση της αδήλωτης εργασίας, άμβλυνση των έμφυλων εισοδηματικών ανισοτήτων. 

Είναι αντικείμενο καθημερινής διεκδίκησης και όχι εθιμοτυπικής τελετουργίας.

Θυμόμαστε σήμερα όσους διεκδίκησαν στους δρόμους του Σικάγου: αξιοπρεπείς συνθήκες, ανθρώπινα ωράρια, βιώσιμους μισθούς, ισορροπία επαγγελματικής και προσωπικής ζωής. Πρωτίστως, σεβασμό. 

Όλα αυτά διεκδικούνται μέσα σε συνθήκες ακρίβειας του κόστους ζωής, υποχωρούντος κράτους πρόνοιας και όξυνσης των ανισοτήτων:  κοινωνικών, ψηφιακών, κλιματικών.

Αγώνας, λοιπόν. Γιατί τα αυτονόητα του σήμερα ήταν τα αδύνατα του χθες. Και αν δεν τα υπερασπιστούμε σήμερα, τα αυτονόητα του αύριο δεν θα υπάρξουν.

Είναι μάχη όλων μας. Ας τη δώσουμε με όλες μας τις δυνάμεις.


https://www.facebook.com/george.a.papandreou/posts/pfbid026mcbp56QF3qT4pK2t93DQ7m7u3s6hAJtYTeaDwPWfrBpYx98WzdJpzepXacuSUwil

Διαβάστε Περισσότερα ►

Τρίτη 7 Απριλίου 2026

Τείνει, να εμπιστευτούμε το ένστικτο, και η συνείδηση.. ελαφριά.

 

 Κάπου ανάμεσα σε προετοιμασίες για το πασχαλινό τραπέζι, ξεπροβάλλει και μια νέα «επιστημονική» προσέγγιση στην αγορά του οβελία: «μην κοιτάτε τις τιμές, σημασία έχει το βάρος». Αν το δούμε με μια δόση οικονομικής λογικής, αυτό θυμίζει την κλασική σύγχυση ανάμεσα στην τελική τιμή και την τιμή ανά μονάδα, γιατί στην πραγματικότητα αυτό που έχει σημασία είναι πόσο πληρώνεις ανά κιλό και όχι απλώς πόσα δίνεις στο ταμείο. Το να θεωρείς ότι ένα μικρότερο αρνί είναι πιο φθηνό απλώς επειδή κοστίζει λιγότερο συνολικά είναι σαν να πιστεύεις ότι ένα μικρό μπουκάλι νερό είναι καλύτερη αγορά από ένα μεγάλο επειδή πληρώνεις λιγότερα, αγνοώντας ότι παίρνεις και λιγότερη ποσότητα. 

Πρόκειται για μια σχεδόν καινοτόμα θεωρία όπου η πραγματικότητα προσαρμόζεται στο συναίσθημα: δεν έχει σημασία τι πληρώνεις στην ουσία, αλλά πόσο «ελαφρύ» φαίνεται το ποσό εκείνη τη στιγμή. Έτσι, η νέα σχολή σκέψης μας προτείνει να αφήσουμε στην άκρη μαθηματικά και συγκρίσεις και να εμπιστευτούμε το ένστικτο της ζυγαριάς, γιατί αν το αρνάκι είναι ελαφρύ, τότε και η συνείδηση μένει.. ακόμη πιο ελαφριά.


ΚΑΛΗ ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ!!  Μιχάλης Αντωνιάδης


Διαβάστε Περισσότερα ►

Δευτέρα 30 Μαρτίου 2026

Η Αλήθεια, κρύβεται στον πόλεμο,

 

Ο Ιρανός υπουργός εξωτερικών, Αμπάς Αραγτζί, καταδίκασε έντονα τα πρόσφατα βλάσφημα σχόλια του πρωθυπουργού του Ισραήλ, Μπέντζαμιν Νετανιάχου, κατά του Ιησού Χριστού.

Ακούσατε κάτι αντίστοιχο από τον υπουργό εξωτερικών της Ελλάδας, ή από τον αρχιεπίσκοπο κ. Ιερώνυμο. Δυστυχώς όχι.

Ποιον λατρεύουν τελικά;

Τον Θεό ή τον Μαμωνά;

Προσωπικά καταγγέλλω τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου για την βλάσφημη σύγκριση που έκανε του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού με τον Τζένγκις Χαν. Οι απόγονοι αυτών που σταύρωσαν τον Χριστό καλά θα κάνουν να σιωπήσουν και να μετανοήσουν.

Στο κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο κεφάλαιο 8 (Η) εδάφιο 44 γράφει τι είπε ο Χριστός στους τότε Ιουδαίους Γραμματείς και Φαρισαίους.

Τους αποκάλεσε τέκνα του διαβόλου.

«ὑμεῖς ἐκ τοῦ πατρὸς τοῦ διαβόλου ἐστὲ, καὶ τὰς ἐπιθυμίας τοῦ πατρὸς ὑμῶν θέλετε ποιεῖν. ἐκεῖνος ἀνθρωποκτόνος ἦν ἀπ’ ἀρχῆς, καὶ ἐν τῇ ἀληθείᾳ οὐκ ἔστηκεν, ὅτι οὐκ ἔστιν ἀλήθεια ἐν αὐτῷ· ὅταν λαλῇ τὸ ψεῦδος ἐκ τῶν ἰδίων λαλεῖ, ὅτι ψεύστης ἐστὶ καὶ ὁ πατὴρ αὐτοῦ».        Μετάφραση  Σεις έχετε πατέρα τον διάβολον, από τον οποίον και κατάγεσθε και θέλετε να εκτελήτε τας πονηράς επιθυμίας του πατρός σας. Εκείνος από την αρχήν της δημιουργίας του ανθρώπου ήτο ανθρωποκτόνος και ποτέ δεν έχει σταθή ούτε και στέκεται εις την αλήθειαν, διότι δεν υπάρχει μέσα του, ούτε αλήθεια ούτε επιθυμία δια την αλήθειαν. Οταν λέγη το ψεύδος, το ανασύρει και το λέγει από τον ευατόν του, διότι είναι ψεύτης, και ο πατήρ και ο εφευρέτης του ψεύδους.

Μιχάλης Αντωνιάδης

Διαβάστε Περισσότερα ►

Δευτέρα 23 Μαρτίου 2026

Οι Λειτουργίες στον Πανάγιο Τάφο.

  

Οι Λειτουργίες στον Πανάγιο Τάφο.

Όσα γράφουμε είναι από προσωπική πληροφόρηση των Πατέρων εντός του Ιερού Προσκυνήματος.


Οι Ιερές Ακολουθίες στον Πανάγιο Τάφο δεν έχουν διακοπεί σε καμία στιγμή.. συνεχίζονται κανονικά, αλλά πραγματοποιούνται χωρίς την παρουσία κοινού, πίσω από κλειστές πόρτες. Οι Αγιοταφίτες Πατέρες παραμένουν εντός του Ιερού Χώρου, αφοσιωμένοι αδιάκοπα στην Προσευχή και στο Μοναχικό τους έργο, δεόμενοι για όλη την ανθρωπότητα.

Η ακοίμητη Κανδήλα που καίει πάνω από τον Πανάγιο Τάφο δεν έσβησε ποτέ, αποτελώντας σύμβολο της αδιάλειπτης Πνευματικής ζωής που συνεχίζεται, ακόμη και χωρίς την παρουσία πλήθους Πιστών, εξαιτίας των έκτακτων συνθηκών. Παρότι η πρόσβαση του κόσμου είναι προσωρινά περιορισμένη, η Θεία Λειτουργία τελείται καθημερινά στο εσωτερικό του Ναού, διατηρώντας ζωντανή την Ιερότητα και την Πνευματική δύναμη του Προσκυνήματος.

Οι Μοναχοί της Αγιοταφιτικής Αδελφότητας συνεχίζουν με συνέπεια την αποστολή τους, προστατεύοντας τα Ιερά Προσκυνήματα, όπως πράττουν εδώ και αιώνες, ανεξαρτήτως δυσκολιών ή συνθηκών. Η απουσία φυσικής παρουσίας των Πιστών δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι μειώνεται η σημασία ή η Ιερότητα του χώρου. Αντιθέτως, οι Προσευχές των Πατέρων γίνονται ακόμη πιο έντονες, με επίκεντρο την ειρήνη και την υγεία όλου του κόσμου.

Η Προσευχή στον Πανάγιο Τάφο δεν παύει ποτέ, αποτελεί έναν αδιάκοπο Πνευματικό παλμό για ολόκληρη την Ορθοδοξία, ακόμη και όταν οι θύρες του Ναού παραμένουν κλειστές. Είναι σημαντικό να μην επηρεαζόμαστε από ανυπόστατες πληροφορίες και φήμες που δημιουργούν σύγχυση.Η πραγματικότητα είναι ξεκάθαρη,  η Ανάσταση του Χριστού παραμένει ζωντανή και η Λατρευτική ζωή στον τόπο της συνεχίζεται χωρίς διακοπή. 

Δυστυχώς, ορισμένοι επιδιώκουν να διαστρεβλώσουν την εικόνα, γεγονός που προκαλεί θλίψη στους πατέρες των Ιεροσολύμων, οι οποίοι είναι πλήρως ενήμεροι για όσα διαδίδονται.


Θερμές Ευχαριστίες στον Π. Ιωακείμ, για την ενημέρωση.


Μιχάλης Αντωνιάδης

Διαβάστε Περισσότερα ►

Σάββατο 21 Μαρτίου 2026

Η ενότητα του Έθνους είναι ο Εκκλησιαστικός χώρος..

  Απειλείται, όχι μόνο η Πίστη, αλλά και το ίδιο το Έθνος.

Η ενότητα του Έθνους είναι ο Εκκλησιαστικός χώρος..

Είναι μόνιμη προσπάθεια της Ευρώπης, να διαλυθεί ο Ελληνισμός..

Υπάρχει άσπονδο μίσος, από την μεριά της φραγκικής και τεκτονικής Ευρώπης εναντίον της Ορθοδοξίας, επειδή είναι το μόνο διαφοροποιητικό στοιχείο του Έθνους μας από τη Δύση.

Π. Γεώργιος Μεταλληνός.


ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ!!              Μιχάλης Αντωνιάδης

Διαβάστε Περισσότερα ►

Σάββατο 14 Μαρτίου 2026

Σοφία Χρηστίδου: Ένα αθώο θύμα της δικτατορίας των κακομαθημένων και των αδιάφορων.

 Σοφία Χρηστίδου: Ένα αθώο θύμα της δικτατορίας των κακομαθημένων και των αδιάφορων.

Ο θάνατος της Σοφίας Χρηστίδου δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός, αλλά το επιμύθιο μιας κοινωνίας που έμαθε να θεοποιεί τον δικαιωματισμό και να απαξιώνει τον δάσκαλο.

Πόσο χρειάζεται για μια ραγισμένη ψυχή μέχρι να έρθει η ώρα που θα γίνει θρύψαλα; Πόσες αθέατες κραυγές κουκουλώνει τούτος ο αιώνας της θυματοποίησης των βαρβάρων; Πως κατέληξαν τα σχολεία μας από εργαστήρια προκοπής να φτάσουν να γίνουν θάλαμοι βασανιστηρίων για καθηγητές;

ΤΟ ΜΠΟΥΛΙΝΓΚ ΕΧΕΙ ΔΥΟ ΘΥΜΑΤΑ..ΠΑΝΤΑ. 

Άναυδο έμεινε το πανελλήνιο από τον θάνατο της καθηγήτριας Αγγλικών Σοφίας Χρηστίδου, μιας ικανότατης εκπαιδευτικού που έπαθε εγκεφαλικό από τη στεναχώρια της και τελικά κατέληξε. Η αιτία ήταν ότι αυτή η ευαίσθητη ψυχή υπέφερε καθημερινά στην τάξη από μαθητές της που την βασάνιζαν με φρικτά «καψόνια» σε Λύκειο της Θεσσαλονίκης, όπως η ίδια είχε καταγράψει σε υπόμνημά της.

Ούρλιαζαν με κραυγές ζώων, της πετούσαν μπουκάλια νερού και κουτιά με σοκολατούχο γάλα, της έφραζαν την πόρτα με θρανία, μια μαθήτρια της έδειξε τα οπίσθια της, χτυπούσαν τα θρανία κάνοντας εκκωφαντικό θόρυβο, την κορόιδευαν και την έβριζαν. Ούτε οι προϊστάμενοι της άτυχης γυναίκας, ούτε οι αρμόδιες εκπαιδευτικές αρχές δεν έδωσαν σημασία στις εκκλήσεις της για την απάνθρωπη συμπεριφορά που αντιμετώπιζε. Σαν να μην έφτανε αυτό, την παρέπεμψαν και σε υγειονομική επιτροπή για «πνευματική ανικανότητα».

Σαν να της είπαν δηλαδή ότι δεν ήταν αρκετά ικανή για… θηριοδαμαστής ή ότι η ίδια «ευνοούσε» την κακοποίηση που δεχόταν! Απαρηγόρητη και αβοήθητη, η γυναίκα παγιδεύτηκε σε μια διελκυστίνδα μίσους (από κακοήθεις μαθητές) και αδιαφορίας (από τους ανωτέρους), μέχρι που το σχοινί έσπασε. Ας μην κάνουμε όμως ότι πέφτουμε από τα σύννεφα για τη φρίκη που γεννά η κοινωνία που φτιάξαμε. Τα όρια έχουν χαθεί εδώ και χρόνια από την ανατροφή πολλών παιδιών. Στη «ζούγκλα» που καταφέραμε, επικρατεί ο νόμος του ισχυρότερου και ήταν αναπόφευκτο να θρηνήσουμε τα πρώτα «θηράματα» της κακίας μας.

Λογικά αν αυτή η γυναίκα είχε κάνει έστω και μισή ενέργεια για να τιθασεύσει δεόντως αυτά τα θηρία, την επόμενη μέρα θα ήταν υπόλογη μπροστά σε μαινόμενους γονείς, για να μην υποθέσουμε ότι θα την έβγαζαν μέχρι και στις ειδήσεις ως «τύραννο».

Στα πλαίσια του ακραίου «δικαιωματισμού» φτιάξαμε γραμμές υποστήριξης και φέραμε ψυχολόγους και καμπάνιες και νομοσχέδια και ειδικά μαθήματα, μόνο για το bullying εναντίον μαθητών. Οι εκπαιδευτικοί όμως έμειναν απ’ έξω, σαν παρίες της αξιοπρέπειας. Για εκείνους έμεινε μόνο η στεγνή «αξιολόγηση» από το κράτος, με στόχο να συμπεριφέρονται ως άψυχα ρομποτάκια του υπουργείου. Για την ελευθερία της προσωπικότητάς τους, τίποτα. Για την ψυχική τους υγεία, τίποτα. Για τις αντοχές τους που εξαντλούνται, τίποτα.

Αν βασανίσεις ένα γατί θα σε κάνουν (δικαίως) βούκινο και θα πληρώσεις 30.000 ευρώ . Αν είσαι μαθητής και βασανίζεις καθημερινά έναν δάσκαλο για να βγάλεις τα απωθημένα που κουβαλάς από το σπίτι σου, το κράτος στο παρέχει ως δωρεάν «ψυχοθεραπεία». Ένας μαθητής εκτονώνει τα συμπλέγματα του, κι ένας καθηγητής ακρωτηριάζεται ψυχικά γιατί το σύστημα δεν δίνει δεκάρα για εκείνον. Οι ποινές από ανύπαρκτες έως βελούδινες, αχρηστεύονται από ένα καθεστώς φόβου μην θιχτεί η χούντα του δικαιωματισμού.

Χάθηκε εντελώς η ισορροπία και από το αυταρχικό σύστημα εκπαίδευσης που «έσβησε» τη δεκαετία του 90, περάσαμε στο άλλο άκρο και στον τραμπουκισμό των εκπαιδευτικών από μαθητές, γονείς και το κράτος. Βήμα – βήμα, χρόνο με το χρόνο φτάσαμε στην ηθική εξαθλίωση. Από το σπάσιμο των ταμπού στην εποχή του «Ρόδα, τσάντα και κοπάνα», φτάσαμε σήμερα πολλά σχολεία να γίνονται πραγματικά κολαστήρια.

Ολόκληρες γενιές παιδιών γεννήθηκαν αδέσποτες από αξίες και το πρώτο κύμα αυτού του κοινωνικού τσουνάμι «σκάει» πελώριο στα σχολεία, αφού έχει νταντευτεί η ορμή του από ανεύθυνους γονείς. Αν τύχει και η τάξη έχει πολλά προβληματικά παιδιά, επιβιώνει μόνο ο εκπαιδευτικός που γίνεται ψυχρός επαγγελματίας, όποιος κρατά ισορροπία τρόμου με την «αγέλη» ή όποιος καταφέρνει να «το ρίχνει στην τρελή». Οι πιο ευαίσθητοι βιώνουν ένα μαρτύριο, γυρνούν από τη δουλειά καταρρακωμένοι, καταφεύγουν σε ψυχοφάρμακα και εγκλωβίζονται σε ένα τέλμα που δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.

Διέλυσαν την αξία του δασκάλου,

Σε μια κατάσταση όπου καταρρέουν όλες οι ηθικές αξίες, απομένει μόνο το κοινωνικό αβαντάζ της επιβολής και μάλιστα γίνεται επαγγελματικό ζητούμενο για το βιογραφικό σου. Αν επιβάλλεσαι όλα καλά, αν σου επιβάλλονται, καλά ξεμπερδέματα στη ζούγκλα.

Και έπειτα έχουμε την πληροφορία που «καταπίνει» τους μεσολαβητές της. Σε μια εποχή που η πληροφορία θεοποιείται ως εξουσιαστικό αγαθό και αποσυνδέεται από το όφελος που φέρει, ο εκπαιδευτικός αντιμετωπίζεται σαν ένας παραμελημένος κομιστής πληροφορίας που αύριο – μεθαύριο κάποιοι ίσως τον αντικαταστήσουν και με τεχνητή νοημοσύνη.

Σε αυτή τη στυγνή συνθήκη ημι- χρησιμότητας του εκπαιδευτικού στα σημερινά βιομηχανοποιημένα σχολεία, στραγγαλίζεται η προσωπικότητα του, όσο απαξιώνεται η ανθρώπινη αλληλεπίδραση μεταξύ διδάσκοντος και διδασκόμενου. Ακυρώνεται η ύψιστη προσφορά του λειτουργικού εκπαιδευτικού. Η πατρική και η μητρική χροιά του δασκάλου, έχει γίνει χαμένο μουσειακό είδος γιατί αποκόπηκαν όλοι οι ποιοτικοί δεσμοί μεταξύ έδρας και θρανίου.

Και τα σχολεία θερίζουν τους καρπούς της υποκουλτούρας που σπερνόταν τόσα χρόνια. Κατάλυση των κοινωνικών ρόλων, ναρκισσισμός, ασέβεια, αναλφαβητισμός, πρόωρη σεξουαλικοποίηση, βία και εύκολο χρήμα. Τι και αν τα κινητά απαγορεύονται στην τάξη; Εφόσον φυτευτούν οι ψηφιακές νουθεσίες στους νεανικούς εγκεφάλους, ο ξενιστής παρακάμπτει όλες τις απαγορεύσεις.

Και από την άλλη έχουμε πολλούς γονείς που η βαθμολογία του παιδιού τους, τους ενδιαφέρει περισσότερο από το αν το «βλαστάρι» τους γίνεται ένας άξεστος κρετίνος που καταστρέφει ζωές. Σε μια κοινωνία του «φαίνεσθαι», η εντιμότητα και η ανθρωπιά πεθαίνουν αθέατες.

Μια εκπαιδευτικός πέθανε από το μαράζι της γιατί ο οδοστρωτήρας του ατομικισμού πέρασε πάνω από την αξιοπρέπειά της. Ας μην παριστάνουμε τους έκπληκτους. Αυτά είναι τα αποτελέσματα της σήψης στην οικογένεια, το σχολείο και την κρατική διοίκηση. Όσο αντιμετωπίζουμε την απόγνωση ως μεμονωμένο γεγονός, τόσο τα αυξανόμενα γεγονότα θα μας θυμίζουν την αιματηρή αποτυχία μας.


Μιχάλης Αντωνιάδης


Διαβάστε Περισσότερα ►