Για κάθε παιδί που δεν του μεταγγίσαμε την Εσταυρωμένη αγάπη,

 

Τραγωδία στην Ηλιούπολη: Πιασμένες χέρι – χέρι στο κενό που τους παραδώσαμε – Αποτύχαμε παταγωδώς!

Χτίσαμε έναν κόσμο-κλουβί από οθόνες

 και ανούσια «πρέπει», 

οδηγώντας ευαίσθητες ψυχές στο κενό, στερημένες από την ελπίδα της Εσταυρωμένης αγάπης.

Στον κόσμο που θα θέλαμε να έχουμε αλλά δεν μας αξίζει, οι ταράτσες θα ήταν φτιαγμένες μόνο για να ατενίζουμε όμορφα ηλιοβασιλέματα. Η θέα από ψηλά θα θύμιζε τον απέραντο ορίζοντα της πολύτιμης ύπαρξης μας. Οι μικροσκοπικοί άνθρωποι εκεί κάτω, θα μας διηγούνταν πόσο μάταιες είναι οι κοσμικές έγνοιες μας. Και ο ουρανός, το γαλαζωπό πέπλο του Θεού, θα σκέπαζε στοργικά την κάθε συννεφιασμένη σκέψη μας.

Στον δικό μας φρικτό κόσμο που φτιάξαμε, δύο 17χρονες κοπέλες ανέβηκαν όσο μπορούσαν πιο ψηλά για να πετάξουν όσο γινόταν πιο μακριά από εμάς. Μια ανείπωτη τραγωδία. Μια Πνευματική συμφορά που σε παραλύει, αλλά ο καρδιογνώστης Θεός είναι εκείνος που γνωρίζει τις ύστατες στιγμές του κάθε ανθρώπου. Τα δύο κορίτσια όρμησαν στο κενό για να αφήσουν πίσω τους τα αγιάτρευτα κενά που τους παραδώσαμε. Σε έναν κόσμο που συνθλίβεται από τη βαρύτητα της απόγνωσης. Έξι όροφοι σαν μια στιγμή που πάγωσε στο χρόνο και μας άφησε έναν ίλιγγο μετέωρο. Έπεσαν πιασμένες χέρι – χέρι, όχι για να περπατήσουν τη ζωή όπως πρόσταζε η τρυφερή ηλικία τους, αλλά για να ανταμωθούν σε μια βουτιά θανάτου. Ψυχές ευαίσθητες σαν πορσελάνη που ραγίζουν στο πρώτο ταρακούνημα. Παιδιά απροστάτευτα από την πολλή προστασία. Ανοχύρωτα από την πολλή οχύρωση. Ανήμπορα από τα χιλιάδες «μπορώ» που η κοινωνία φορτώνει στις πλάτες τους.

Ματώνουν οι ψυχές τους από τη συναισθηματική φθορά, όσο ο κόσμος τους κλέβει το δικαίωμα στο άφθαρτο. Όσο οι βλέψεις τους εγκλωβίζονται σε έναν αιώνα – απατεώνα. Κι εμείς φροντίσαμε εδώ και χρόνια να χτίσουμε αυτούς τους έξι ορόφους, τουβλάκι – τουβλάκι. Φτιάξαμε κλουβιά από φωτισμένες οθόνες, παρκάραμε τη συμπόνια μας αποκλειστικά στο διαδίκτυο, γίναμε απαθείς θεατές άθλιων προτύπων, αποστειρώσαμε τις ζωές μας, φτιάξαμε είδωλα για τα θελήματα μας, φτιάξαμε κρεμάλες για τα κοινωνικά χρέη μας, απαιτήσαμε από τα παιδιά να ρεφάρουν τα κόμπλεξ μας, να διορθώσουν τις αποτυχίες μας, να κολυμπήσουν εκεί που εμείς πνιγήκαμε.

Σε μια κοινωνία που εμείς ετοιμάσαμε, γεμάτη από μοναξιά, βία, υπαρξιακά αδιέξοδα, ανισότητες, αυξανόμενη φτώχεια, κρατική αναισθησία, ατομικά βολέματα, πελατειακές σχέσεις, εργασιακή εκμετάλλευση και κατασκευασμένα ψευτοδικαιώματα της σάρκας που αντί να σε ελευθερώνουν, σε στραγγαλίζουν με τη ματαιότητα τους.

Παιδιά παραδομένα στην τρέλα των λογισμών..  

Το σημείωμα αυτοκτονίας της άμοιρης κοπέλας είναι η αναγγελία του δικού μας Κοινωνικού θανάτου. Χρόνια κατάθλιψη, άγχος επίδοσης για τις Πανελλήνιες, φόβος για το μέλλον, απουσία νοήματος, παραίτηση από τη ζωή. Αλλά και δίψα για έναν καλύτερο κόσμο. Που δεν πρόλαβε να μάθει ότι χτίζεται πρώτα μέσα μας, κι έπειτα μεταμορφώνουμε το «έξω» με τον διορθωμένο λογισμό μας. Πόσοι απόμειναν άραγε για να μάθουν στα Ελληνόπουλα ότι ο λογισμός είναι ένα φαρμακερό φίδι που πρέπει να συντρίβεται όσο είναι νεογέννητο; Και το χειρότερο και πιο επικίνδυνο δηλητήριο, είναι εκείνο της απελπισίας.

Πόσοι έφηβοι έχουν καν το ενδιαφέρον να παραφυλάνε το λογισμό τους; Αφού η Κοινωνία τους έμαθε να τον αφήνουν αδέσποτο και να τον φτάνουν στα άκρα, και κάθε άκρο να πανηγυρίζεται σαν κατακτημένη κορυφή. Τα σχολεία έχουν γίνει διδακτήρια τραυματικών και άχρηστων λογισμών. Η παρηγοριά της Εκκλησίας ανεπιθύμητη. 

Το Ράσο παραμερισμένο. 

Ο Θεός εκδιωγμένος. 

Και όλο και περισσότερα παιδιά να συνθλίβονται κάτω από αναπάντητα ερωτήματα.

Και γιατί η έλλειψη μιας αιώνιας σταθερής, να μην γεννήσει κενή φιλοδοξία; Γιατί η κενή φιλοδοξία να μην γεννήσει απωθημένα; Γιατί το απωθημένο να μην γεννήσει απόγνωση και βία; Και γιατί η βία να μην στραφεί εναντίον του ίδιου σου του εαυτού; Ποια στέρεη αλήθεια υπάρχει για να σταματήσει αυτήν την αλυσίδα καταστροφής; Ποια κοινή αξία έχει απομείνει για να συγκολλά τις ψυχές μας; Πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι σχεδόν οι 2 στους 10 νέους μας, έχουν προβεί σε πράξεις αυτοτραυματισμού. Μια εκδίκηση εναντίον του εαυτού, γιατί σου ζητάνε να γίνεις υπεράνθρωπος πριν προλάβεις να μάθεις ότι είσαι άνθρωπος. Με αποτυχίες, με λάθη και με ελαττώματα.

Αποτύχαμε..!  Αποτύχαμε! 

Για κάθε παιδί που δεν του μεταγγίσαμε την Εσταυρωμένη αγάπη. Για κάθε παιδί που δεν εννόησε ποτέ ότι η κάθε δοκιμασία είναι σκαλοπάτι Θείας Χάρης και Σωτηρίας. Για όλες τις αιώνιες ελπίδες που σκεπάζονται από τις εφήμερες.

Αποτύχαμε για τον κόσμο που δεν φτιάξαμε, εκεί που για κάθε δεινό θα αντηχούσε ένα «Χριστός Ανέστη». Εκεί όπου η απόγνωση δεν θα περνούσε αθέατη κάτω από τις επηρμένες μύτες μας. Εκεί όπου τα χρήματα δεν θα ήταν αυτοσκοπός, η ήττα δεν θα ήταν καταδίκη, το πτυχίο δεν θα ήταν θηλιά στο λαιμό, και η ζωή μας θα ήταν ανεκτίμητο και αδιαπραγμάτευτο δώρο Θεού που δεν θα το παραδίναμε σε καμία θλίψη. Αποτύχαμε για κάθε παιδί που αγνοεί ότι όταν κανείς δεν το νιώθει, υπάρχει πάντα ένας Θεός που φωνάζει: «Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι».

Μην περιμένουμε Θαύματα στη νεολαία ούτε από τέλειους γονείς, ούτε από τέλειο κράτος, ούτε από τέλεια κοινωνία. Πάσχουμε αφόρητα και από αυτά, αλλά η ρίζα του κακού είναι άλλη. Η μη συναίσθηση της συλλογικής κατάντιας μας είναι εκείνη που πληγώνει πρώτα απ’ όλα τα παιδιά μας. Τους ζητάμε να εκτιμήσουν τη ζωή, ενώ εμείς τη φθηναίνουμε. Τους ζητάμε προσοχή, ενώ εμείς τη στρέφουμε σε όλα τα φευγαλέα ζητήματα. Τους ζητάμε επίγνωση, χωρίς να την κατέχουμε οι ίδιοι. Η Μετάνοια μας λείπει. Το Πνευματικό φιλότιμο μας λείπει. Ο Χριστός στο κέντρο της ζωής μας, λείπει. Εκείνος είναι η στοργική αγκαλιά που θα ανακόψει την ελεύθερη πτώση μας.

 Εμείς, αποτύχαμε..

ΠΗΓΕΣ ΔΙΑΔΥΚΤΙΟ,

Μιχάλης Αντωνιάδης

Διαβάστε Περισσότερα ►

Η φθορά της μνήμης.

 

Η φθορά της μνήμης..

Στις 10 Μαΐου πριν 15 χρόνια έφυγε από την ζωή ένας νοικοκύρης, 

ο Μανώλης Καντάρης, όπου κάτω από το σπίτι του δολοφονήθηκε από 3 Λαθρομετανάστες Αφγανούς με μαχαιριές για να του πάρουν μία κάμερα που κρατούσε στο χέρι. Ήταν έτοιμος να πάει στο νοσοκομείο γιατί η γυναίκα του ήταν ετοιμόγεννη. Ο ένας δράστης διαφεύγει της σύλληψης μέχρι και σήμερα. Η σύζυγός του, Σιμόνα Βιρτζίλι, η οποία έδωσε μάχη για να μεγαλώσει μόνη τα δύο παιδιά τους μετά την τραγωδία, έφυγε από τη ζωή το 2021 μετά από μάχη με τον καρκίνο.

Δεκαπέντε χρόνια μετά, η πιο σκληρή διαπίστωση δεν είναι μόνο το έγκλημα. Είναι η φθορά της μνήμης. Ότι οι άνθρωποι που συγκλονίστηκαν τότε, σήμερα λίγοι τον αναφέρουν. 

Ότι μια ιστορία που κάποτε πάγωσε μια ολόκληρη κοινωνία, σταδιακά έγινε μια υποσημείωση στον χρόνο. Ποιος ξέρει ίσως εάν ήταν μέλος κάποιας αριστερής φατριάς, εάν ήταν μέλος της Λοάτκι κοινότητας κ.ο.κ κάθε χρόνο τέτοια ημέρα θα γίνονταν προς τιμήν του πορείες και παρελάσεις και θα κατέθεταν Στεφάνια προς τιμήν του ή ίσως να του είχαν κάνει άγαλμα και να είχαν δώσει το όνομα του σε κάποια οδό δυστυχώς όμως ήταν ένας από εμάς ένας ευσυνείδητος Έλληνας, φορολογούμενος οικογενειάρχης..

Μιχάλης Αντωνιάδης

Διαβάστε Περισσότερα ►

Κάθε Διοικητής στο Έργο του, ο ΙΕΡΕΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ,

Αντισυνταγματικό το Συμβούλιο της Επικρατείας. αφωνία της Ιεράς Συνόδου, 

 Υιοθεσία παιδιών από ομοφυλόφιλα ζευγάρια.

Με δυναμικό και αιχμηρό λόγο, ο ανεξάρτητος βουλευτής Νίκος Παπαδόπουλος παρεμβαίνει Δημόσια εκφράζοντας την έντονη ανησυχία και αντίθεσή του στην πρόσφατη απόφαση του Σ.Τ.Ε., με την οποία εγκρίνεται η υιοθεσία παιδιών από ομοφυλόφιλα ζευγάρια.απευθυνόμενος προς την Ιερά Σύνοδο, διερωτάται:

«Επίσκοποί μου, συμφωνείτε με την υιοθεσία παιδιών από ομοφυλόφιλα ζευγάρια;

Το παιδί δεν είναι πείραμα.

Ποιος θα μιλήσει επιτέλους; Αλήθεια, δεν καταλαβαίνετε πόσο η σιωπή σας μας πληγώνει, ιδιαιτέρως εν όψει των Παθών του Κυρίου μας, τις Άγιες ημέρες του Πάσχα;».

Ο Βουλευτής Θεσσαλονίκης ασκεί κριτική στη στάση της Ιεραρχίας, τονίζοντας χαρακτηριστικά:

«Πού είστε Δεσποτάδες μου; Πού είσαι, Αρχιεπίσκοπε Ιερώνυμε; 

Πού είναι ο Δεσπότης της Θεσσαλονίκης;

Η σιωπή σε τόσο σημαντικά ζητήματα που κλονίζουν τα θεμέλια της Πίστης και του Έθνους μας -με δεδομένη και τη δημογραφική κατάρρευση της πατρίδας μας- είναι πλέον συνενοχή». Παράλληλα, αναφέρεται σε σειρά ζητημάτων για τα οποία -όπως επισημαίνει- δεν υπήρξε Δημόσια αντίδραση, σημειώνοντας χαρακτηριστικά:

«Για την υποχρεωτικότητα των εμβολίων σωπάσατε.  Για τις βλασφημίες στην Εθνική Πινακοθήκη σωπάσατε.  Αντισυνταγματικότητα της απόφασης του Συμβουλίου της Επικρατείας. Για τις νέες ταυτότητες σωπάσατε.

Αλλά και τώρα; Και για τον εκμαυλισμό των παιδιών, που συνιστούν τις ζωντανές ζωγραφιές του Παραδείσου, κι εδώ σιωπή;»

Κλείνοντας, επισημαίνει ότι η ντροπιαστική αυτή απόφαση αμαυρώνει το κύρος του Ανωτάτου  Δικαστηρίου της χώρας και των Δικαστών του και εκπίπτει ακόμη περισσότερο στα μάτια του Ελληνικού λαού ο Ιερός θεσμός της Δικαιοσύνης. 

Τέλος, θέτει θεσμικά ερωτήματα σχετικά με την αντισυνταγματικότητα της απόφασης του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Θυμίζει χαρακτηριστικά ότι στο Σύνταγμα ορίζεται η Ορθόδοξη Πίστη μας ως επικρατούσα Θρησκεία και ότι το Σύνταγμα ξεκινάει με την επίκληση «Εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος», τονίζοντας ότι αυτός ο νόμος βάλει ευθέως στην προμετωπίδα του Συντάγματος.

Ο Διδάκτορας καρδιοχειρουργικής Νίκος Παπαδόπουλος, 

ο Βουλευτής που «κατέβασε» τα βλάσφημα εκθέματα από την Εθνική Πινακοθήκη πριν ένα χρόνο, πολύτεκνος πατέρας 6 παιδιών, συνεχίζει να τοποθετείται Δημόσια με παρρησία, για ζητήματα που αφορούν το Έθνος, την κοινωνία και την οικογένεια και να αφυπνίζει την Ελλάδα με ομιλίες και εκδηλώσεις του, ως πρόεδρος του κινήματος «Ελληνικός Παλμός».

Ελληνικός Παλμός: Κραυγή αγωνίας του βουλευτή Νίκου Παπαδόπουλου, Ο Διδάκτορας καρδιοχειρουργικής Νίκος Παπαδόπουλος, για την αφωνία της Ιεράς Συνόδου στην απόφαση του ΣΤΕ.

Μιχάλης Αντωνιάδης

Διαβάστε Περισσότερα ►

Μαϊμουδίζουν την έννοια της οικογένειας.

 Η φρίκη της αφύσικης «οικογένειας» σε ένα βίντεο: Ζευγάρι ομοφυλόφιλων γελούν με το υιοθετημένο μωρό που ζητάει κλαίγοντας τη μαμά του!

Ένα βίντεο που σου σπαράζει την καρδιά και σου προκαλεί φρίκη και οργή για τον βασανιστικό βίο των βρεφών που υιοθετούνται από ομοφυλόφιλους «μπαμπάδες», κάνει το γύρο του κόσμου τις τελευταίες μέρες. Είναι ένα βίντεο σκληρό, απάνθρωπο και απολύτως ενδεικτικό του τι σημαίνει να καταδικάζεις ένα παιδί από γεννησιμιού στο να ζήσει μια σακατεμένη και εντελώς νοσηρή ζωή.

Ένα βίντεο που η κυβέρνηση Μητσοτάκη, το ΣτΕ, η τέως ΠτΔ Κατερίνα Σακελλαροπούλου, και όλοι όσοι προώθησαν τον διαστροφικό νόμο για τους γάμους και τις υιοθεσίες από ομόφυλα ζευγάρια, θα πρέπει να βλέπουν κάθε μέρα για να «καμαρώνουν» το κοινωνικό έγκλημα που κατόρθωσαν.

Το αποτρόπαιο Βίντεο ανέβηκε στα social media από τον Αμερικανό τραγουδιστή της country μουσικής, Shane McAnally, ο οποίος βιντεοσκοπούσε τον «σύζυγό» του, Michael Baum να παίζει με το μωρό που απέκτησαν από παρένθετη μητέρα.

Ο Baum ρωτάει το αγοράκι: «ποιον θέλεις, τον μπαμπά ή τον.. μπαμπάκα σου;». Το άμοιρο μωράκι απαντάει ενστικτωδώς προσπαθώντας να σχηματίσει τη λέξη «μαμά» ή κάτι που το θυμίζει.

 Ο Baum απαντά «όχι, δεν υπάρχει μαμά. Θες τον μπαμπά ή τον μπαμπάκα σου;». Το μωράκι προσπαθεί και πάλι αυτόματα να αρθρώσει τη λέξη «μαμά», όπως ορίζει η βιολογική φύση του, όπως προστάζει το ένστικτο επιβίωσης του, όπως το ωθεί ο εννιάμηνος δεσμός μέσα στη μήτρα της μάνας του, που όμως πούλησε το παιδί της σαν να ήταν κουτάβι. O Baum επιμένει χωρίς οίκτο, θέλοντας να κάνει «δικαιωματιστική» πλύση εγκεφάλου στο λίγων μηνών βρέφος: «αποκλείεται Χοσέ. Δεν υπάρχει μαμά. Έχεις μπαμπά ή μπαμπάκα. Όχι μαμά..». Το μωράκι ενστικτωδώς αρχίζει να κλαίει από τις επανειλημμένες αρνήσεις, και τα δύο κυνικά υποκείμενα που παριστάνουν τους γονείς, βάζουν τα γέλια. Καγχάζουν ξεδιάντροπα μπροστά στον ψυχικό ακρωτηριασμό ενός άδολου παιδιού που ζητά το πιο φυσιολογικό πράγμα του κόσμου. Περιγελούν την τεχνητή ορφάνια του. Χάσκουν χαιρέκακα γιατί ένας νοσηρός νόμος (σαν τον Ελληνικό) τους παρέδωσε ένα ζωντανό «αξεσουάρ» για να το προγραμματίσουν όπως θέλουν. Η όλη σκηνή σου προκαλεί ναυτία και εσωτερική οδύνη για την αγνή ψυχούλα. Το μωρό ζητά τη μητρική αγκαλιά κι εκείνοι το «ταΐζουν» με την τοξική ατζέντα τους. Ξέχνα τη λέξη «μαμά», εμείς ορίζουμε τι είναι επιτρεπτό, εμείς αποφασίζουμε τι έχεις ανάγκη, θα συμμορφωθείς στην αιχμαλωσία σου θέλεις – δεν θέλεις.

Το κερασάκι στην τούρτα αυτής της φρικωδίας, είναι ότι το «ζεύγος» ανέβασε σε άλλη ανάρτηση τη φωτογραφία του δύστυχου μωρού με την ειρωνική περιγραφή: «ομοφοβικό μωρό», πιθανότατα γιατί έκανε το.. έγκλημα να ζητάει τη μαμά που το γέννησε. Σαν δουλέμποροι που ο σκλάβος τους βγήκε ελαττωματικός και τον διαπομπεύουν με δικαιωματιστικές ταμπέλες γιατί ζήτησε την ελευθερία του. Ένα μωράκι, σκλάβος του αφύσικου και του διαταραγμένου, σκλάβος μιας εωσφορικής ματαιοδοξίας. Όχι μόνο δεν ντράπηκαν να υποβάλλουν σε ψυχολογικά βασανιστήρια το ανυπεράσπιστο μωράκι, όχι μόνο χασκογέλαγαν για την επιβολή τους, αλλά είχαν και το θράσος να το ανεβάσουν στο διαδίκτυο για να κάνουν επίδειξη δύναμης προς πάσα κατεύθυνση. Τι είδους άνθρωπος πρέπει να είσαι για να ηδονίζεσαι να λες σε ένα νεογέννητο δεκάδες φορές ότι δεν έχει μαμά; Πόσο σαδισμό και πόση σκληρότητα χρειάζεται κάτι τέτοιο; Ποιοι εξωνημένοι επιστήμονες γνωμάτευσαν ότι αυτή η φρίκη είναι υγιής γονεϊκότητα;

Και αν ακόμα δεχόταν κάποιος ότι αυτοί οι δύο τύποι είναι.. «μπαμπάδες», ποιος φυσιολογικός πατέρας θα κόμπαζε μπροστά στην ανημποριά του παιδιού του; Δεν είναι ούτε «μπαμπάδες», ούτε υποκατάστατα «μαμάς», είναι ξένα σώματα που μαϊμουδίζουν την έννοια της οικογένειας.

Να λοιπόν ποιά πόρτα του φρενοκομείου ανοίξαμε και στην Ελλάδα. Σύγχρονοι Ηρώδηδες που διέταξαν την ψυχοσωματική «σφαγή» των νηπίων. Ακόμα και για ένα ζώο υπάρχει κατακραυγή αν το στερήσει κάποιος βίαια από τη μητέρα του, αλλά την ψυχή ενός παιδιού δεν έχουν κανένα πρόβλημα να την κατασπαράζουνε. Με κάθε επισημότητα νομιμοποιήσαμε τον «ροζ» γενιτσαρισμό και τον βαφτίσαμε «βέλτιστο συμφέρον του παιδιού», την ώρα που του κόβουμε τον ομφάλιο λώρο με τη φύση. Στα θλιμμένα και απορημένα μάτια κάθε τέτοιου παιδιού, καθρεφτίζεται όλη η καταβαράθρωση της σημερινής ανθρωπότητας. Ας είναι «περήφανοι» και οι δικοί μας «φωστήρες» που ψήφισαν αυτό το ανοσιούργημα και είχαν το απύθμενο θράσος να το γιορτάσουν κιόλας. Από την κρίση των ανθρώπων μπορεί να ξεφεύγουν – από την οργή του Θεού πώς θα ξεφύγουν..;

ΠΑΤΗΣΤΕ ΤΟ ΛΙΝΚ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ, https://x.com/Rightanglenews/status/2044875147287372288

Μιχάλης Αντωνιάδης

Διαβάστε Περισσότερα ►

Η Εκκλησία του Θαυματουργού ΤαξηΑρχη,

 

Των  Μυροφόρων Εορτάζει 

ο Ταξιάρχης, στο Μανταμάδο Λέσβου.

Δυο εβδομάδες μετά από την γιορτή του Πάσχα ο Μανταμάδος 

στη Λέσβο φοράει  τα γιορτινά του για να Γιορτάσει τον Ταξιάρχη του.

Είναι  ένα τοπικό Πανηγύρι  στο οποίο γιορτάζεται η επέτειος από 

τα εγκαίνια του Ναού. 

Ολόκληρος ο  επαρχιακός δρόμος Μυτιλήνης - Μανταμαδου γεμίζει ασφυκτικά από  τον κόσμο  που θα περπατήσει αρκετές  ώρες  προκειμένου να σταθεί έστω και  για λίγο μπροστά στην ανάγλυφη Εικόνα του, για να τον Ασπαστεί, να παρακαλέσει, να Δοξάσει.

Η Εκκλησία του  Θαυματουργού Ταξιάρχη  βρίσκεται σε μικρή απόσταση απ’ το χωριό Μανταμάδο , μέσα σ’ ένα ανοιχτό και ολόφωτο χώρο από ελιές και πεύκα. 

Ο πρώτος Ναός χτίστηκε πριν από το 1700. Το 1879 ανοικοδομήθηκε από την αρχή.  

Το Εικόνισμα του Αγίου είναι ανάγλυφο, κατασκευασμένο από άγνωστο υλικό.  

Όπως αναφέρει  ο θρύλος το φιλοτέχνησε ένας Μοναχός, από πηλό και αίμα. 

Στην περιοχή υπήρχε  ένα παλιό Μοναστήρι. Σε μια επιδρομή τους  οι Σαρακηνοί πειρατές έσφαξαν τους Μοναχούς. Γλίτωσε  μόνο  ένας που είχε σκαρφαλώσει στη στέγη. Οι Αγαρηνοί τον κυνήγησαν. Αλλά όταν τον πλησίασαν είδαν μπροστά τους να έρχεται μια μανιασμένη θάλασσα που απειλούσε να τους καταπιεί. 

Τρομαγμένοι άφησαν τον Καλόγερο και έφυγαν. 

Ο Μοναχός, που απέδωσε τη σωτηρία του στον Ταξιάρχη, μάζεψε πηλό και με το αίμα των σκοτωμένων συνάδελφων του έφτιαξε το Εικόνισμα του Αγίου.  Ο Ταξιάρχης μαζί με τον Άγιο Ραφαήλ και τη Συνοδεία του –Άγιο Νικόλαο και τη μικρούλα Αγία Ειρήνη  είναι οι Προστάτες του νησιού 

της Λέσβου.   

Τον Ταξιάρχη  τον σέβονταν ιδιαίτερα οι Τούρκοι για τα πολλά Θαύματα που έχει κάνει. 

Φορούσε σιδερένια παπούτσια και έτρεχε παντού  για να Προστατεύσει τους Χριστιανούς.

Όσοι Προσκυνούν  το Εικόνισμα τρέφουν ανάμεικτα συναισθήματα για αυτή τη μοναδική Εικόνα.  

Κάποιες φορές το πρόσωπο του Αγίου  είναι πολύ άγριο και απόμακρο και άλλες  πάλι πολύ ήρεμο και οικείο, πιστεύοντας ό,τι κατά αυτό τον τρόπο ο Άγιος προσπαθεί να τους περάσει διάφορα μηνύματα.

Στην είσοδο του Ναού υπάρχει η τοιχογραφία του Ταξιάρχη η οποία κάποιες φορές είναι εξαφανισμένη. ..

Είναι οι μέρες που ο  Ζωντανός Άγιος τρέχει να προσφέρει τη βοήθειά του εκεί που χρειάζεται!

Μιχάλης Αντωνιάδης

Διαβάστε Περισσότερα ►

Είναι μάχη όλων μας. Είναι αντικείμενο καθημερινής διεκδίκησης,

 George A. Papandreou,

Η Πρωτομαγιά είναι μνήμη και διεκδίκηση.

Μνήμη του Σικάγου του 1886. Των εργατών που πλήρωσαν με τη ζωή τους ένα αίτημα που σήμερα θεωρούμε αυτονόητο: οχτώ ώρες δουλειά, οχτώ ώρες ξεκούραση, οχτώ ώρες ελευθερίας.

Από εκείνους τους αγώνες κερδήθηκαν τα μεγάλα. Το δικαίωμα ψήφου. Η κοινωνική ασφάλιση. Οι συλλογικές συμβάσεις. Η ίδια η ιδιότητα του εργαζόμενου ως πολίτη με δικαιώματα, όχι ως εργαλείο-μέσου παραγωγής. Η εργατική τάξη μπήκε στην ιστορία ως διακριτό υποκείμενο, ενωμένη γύρω από κοινές αξίες.

Όμως σήμερα οφείλουμε να πούμε καθαρά μια αλήθεια που ενοχλεί: όλα αυτά απειλούνται. Όχι σε κάποιο μακρινό μέλλον. Τώρα.

Απειλούνται από έναν παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό που κινείται χωρίς έλεγχο και χωρίς ευθύνες απέναντι στις κοινωνίες που τον τρέφουν.

Απειλούνται από μια ολιγαρχική συγκέντρωση πλούτου και εξουσίας που έχει φτάσει στο σημείο εξήντα χιλιάδες 

άνθρωποι να κατέχουν τριπλάσιο πλούτο από τέσσερα δισεκατομμύρια. Ενώ το πλουσιότερο 1% του πλανήτη ευθύνεται για το 41% των εκπομπών του θερμοκηπίου. Και αυτή η ανισότητα μετατρέπεται σε πολιτική ισχύ που υπονομεύει εργατικά δικαιώματα, δημόσια αγαθά, το περιβάλλον και την ίδια τη δημοκρατία.

Απειλούνται από μια τεχνολογική υπερσυγκέντρωση δύναμης που εξαρτά, εθίζει, παρακολουθεί.

Απειλούνται από έναν γεωπολιτικό, ενεργειακό και τεχνολογικό αγώνα ηγεμονίας που εκτρέπει πόρους τεράστιους σε ξέφρενες δαπάνες οπλικών συστημάτων, την ώρα που οι κοινωνίες μας ζητούν στέγη, υγεία, παιδεία, αξιοπρεπείς μισθούς.

Αυτή είναι η νέα βαρβαρότητα. Δεν φοράει στολή. Φοράει κοστούμι. Έχει μετοχικό κεφάλαιο, data centers, και κρυφά κονδύλια. Δεν έρχεται με πραξικόπημα, έρχεται με κανονικοποίηση της διαφθοράς και του πελατειασμού της εξαγοράς συνειδήσεων. Και ο αυταρχισμός που τη συνοδεύει δεν είναι η αιτία της παρακμής της δημοκρατίας. Είναι το αποτέλεσμά της.

Απαντιέται μόνο με έναν τρόπο: με μια κοινωνία δικαιοσύνης, ισότητας, δημοκρατίας και σοσιαλισμού. Με την επιστροφή του πολίτη στο επίκεντρο. Με τον επανέλεγχο της εξουσίας, συμμετοχικά και δημοκρατικά.

Η πρόκληση της Τεχνητής Νοημοσύνης κάνει τη μάχη ακόμα πιο επείγουσα. Οι αλγόριθμοι αποφασίζουν ποιος προσλαμβάνεται, ποιος απολύεται, πόσο πληρώνεται, πώς αξιολογείται. Δίπλα τους, οι πλατφόρμες χτίζουν έναν κόσμο εργασίας χωρίς συμβάσεις, χωρίς ωράρια, χωρίς ασφάλιση. Ο διανομέας, ο ντελιβεράς, ο οδηγός, ο freelancer, ο part-time εργαζόμενος, δεν έχει πια εργοδότη· έχει εφαρμογή. Δεν έχει συνάδελφο· έχει ανταγωνιστή. Δεν έχει σταθερότητα· έχει ειδοποίηση στο κινητό. Οπου ο εργαζόμενος δεν συναντά αφέντη, συναντά οθόνη. Και η οθόνη δεν λογοδοτεί σε κανέναν εκτός από τους μετόχους.

Έτσι γεννιέται μια νέα τάξη: όχι το προλεταριάτο των εργοστασίων, αλλά το πρεκαριάτο των πλατφορμών, δηλαδή εργαζόμενοι μόνιμα ανασφαλείς, που η ζωή τους κρέμεται από την επόμενη παραγγελία και την επόμενη βαθμολογία.

Η ανασφάλεια αυτή δεν είναι παρενέργεια. Είναι σχεδιασμός. Όσο πιο εύθραυστος είναι ο εργαζόμενος, τόσο πιο φθηνός γίνεται. Όσο πιο μόνος, τόσο πιο εύκολα ελέγχεται.

Οι προοδευτικές δυνάμεις της ανθρωπότητας οφείλουμε να συντάξουμε ένα νέο πράσινο, κοινωνικό συμβόλαιο για την εργασία: ποιοτικές θέσεις, ανθρώπινα ωράρια, βιώσιμους μισθούς, βιώσιμο περιβάλλον εργασίας και ζωής, ασφαλιστικά δικαιώματα για κάθε μορφή απασχόλησης, μισθωτή, πλατφορμική, ψηφιακή, υβριδική. 

Καθοριστική για την δημοκρατική αναγέννηση η ουσιαστική συμμετοχή εργαζόμενων και πολιτών στη λήψη αποφάσεων, στην κοινωνία και στην εργασία. 

Δίκαιη κατανομή του πλούτου που παράγουν οι μηχανές. 

Οι αλγόριθμοι οφείλουν να λογοδοτούν στους πολίτες, όχι απλά στους μετόχους.

Ο εκδημοκρατισμός του κόσμου της εργασίας, η συλλογική αυτονομία και η προστασία των εργαζομένων αποτελούν υποχρέωση του κράτους και όχι πολυτέλεια. Απαιτούν δημοκρατικούς μηχανισμούς ελέγχου. Απαιτούν εφαρμογή των συλλογικών συμβάσεων. Απαιτούν ασφάλεια και υγιεινή στην εργασία, καταπολέμηση της αδήλωτης εργασίας, άμβλυνση των έμφυλων εισοδηματικών ανισοτήτων. 

Είναι αντικείμενο καθημερινής διεκδίκησης και όχι εθιμοτυπικής τελετουργίας.

Θυμόμαστε σήμερα όσους διεκδίκησαν στους δρόμους του Σικάγου: αξιοπρεπείς συνθήκες, ανθρώπινα ωράρια, βιώσιμους μισθούς, ισορροπία επαγγελματικής και προσωπικής ζωής. Πρωτίστως, σεβασμό. 

Όλα αυτά διεκδικούνται μέσα σε συνθήκες ακρίβειας του κόστους ζωής, υποχωρούντος κράτους πρόνοιας και όξυνσης των ανισοτήτων:  κοινωνικών, ψηφιακών, κλιματικών.

Αγώνας, λοιπόν. Γιατί τα αυτονόητα του σήμερα ήταν τα αδύνατα του χθες. Και αν δεν τα υπερασπιστούμε σήμερα, τα αυτονόητα του αύριο δεν θα υπάρξουν.

Είναι μάχη όλων μας. Ας τη δώσουμε με όλες μας τις δυνάμεις.

https://www.facebook.com/george.a.papandreou/posts/pfbid026mcbp56QF3qT4pK2t93DQ7m7u3s6hAJtYTeaDwPWfrBpYx98WzdJpzepXacuSUwil

Διαβάστε Περισσότερα ►

Τείνει, να εμπιστευτούμε το ένστικτο, και η συνείδηση.. ελαφριά.

 

 Κάπου ανάμεσα σε προετοιμασίες για το πασχαλινό τραπέζι, ξεπροβάλλει και μια νέα «επιστημονική» προσέγγιση στην αγορά του οβελία: «μην κοιτάτε τις τιμές, σημασία έχει το βάρος». Αν το δούμε με μια δόση οικονομικής λογικής, αυτό θυμίζει την κλασική σύγχυση ανάμεσα στην τελική τιμή και την τιμή ανά μονάδα, γιατί στην πραγματικότητα αυτό που έχει σημασία είναι πόσο πληρώνεις ανά κιλό και όχι απλώς πόσα δίνεις στο ταμείο. Το να θεωρείς ότι ένα μικρότερο αρνί είναι πιο φθηνό απλώς επειδή κοστίζει λιγότερο συνολικά είναι σαν να πιστεύεις ότι ένα μικρό μπουκάλι νερό είναι καλύτερη αγορά από ένα μεγάλο επειδή πληρώνεις λιγότερα, αγνοώντας ότι παίρνεις και λιγότερη ποσότητα. 

Πρόκειται για μια σχεδόν καινοτόμα θεωρία όπου η πραγματικότητα προσαρμόζεται στο συναίσθημα: δεν έχει σημασία τι πληρώνεις στην ουσία, αλλά πόσο «ελαφρύ» φαίνεται το ποσό εκείνη τη στιγμή. Έτσι, η νέα σχολή σκέψης μας προτείνει να αφήσουμε στην άκρη μαθηματικά και συγκρίσεις και να εμπιστευτούμε το ένστικτο της ζυγαριάς, γιατί αν το αρνάκι είναι ελαφρύ, τότε και η συνείδηση μένει.. ακόμη πιο ελαφριά.

ΚΑΛΗ ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ!!  Μιχάλης Αντωνιάδης

Διαβάστε Περισσότερα ►

Η Αλήθεια, κρύβεται στον πόλεμο,

 

Ο Ιρανός υπουργός εξωτερικών, Αμπάς Αραγτζί, καταδίκασε έντονα τα πρόσφατα βλάσφημα σχόλια του πρωθυπουργού του Ισραήλ, Μπέντζαμιν Νετανιάχου, κατά του Ιησού Χριστού.

Ακούσατε κάτι αντίστοιχο από τον υπουργό εξωτερικών της Ελλάδας, ή από τον αρχιεπίσκοπο κ. Ιερώνυμο. Δυστυχώς όχι.

Ποιον λατρεύουν τελικά;

Τον Θεό ή τον Μαμωνά;

Προσωπικά καταγγέλλω τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου για την βλάσφημη σύγκριση που έκανε του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού με τον Τζένγκις Χαν. Οι απόγονοι αυτών που σταύρωσαν τον Χριστό καλά θα κάνουν να σιωπήσουν και να μετανοήσουν.

Στο κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο κεφάλαιο 8 (Η) εδάφιο 44 γράφει τι είπε ο Χριστός στους τότε Ιουδαίους Γραμματείς και Φαρισαίους.

Τους αποκάλεσε τέκνα του διαβόλου.

«ὑμεῖς ἐκ τοῦ πατρὸς τοῦ διαβόλου ἐστὲ, καὶ τὰς ἐπιθυμίας τοῦ πατρὸς ὑμῶν θέλετε ποιεῖν. ἐκεῖνος ἀνθρωποκτόνος ἦν ἀπ’ ἀρχῆς, καὶ ἐν τῇ ἀληθείᾳ οὐκ ἔστηκεν, ὅτι οὐκ ἔστιν ἀλήθεια ἐν αὐτῷ· ὅταν λαλῇ τὸ ψεῦδος ἐκ τῶν ἰδίων λαλεῖ, ὅτι ψεύστης ἐστὶ καὶ ὁ πατὴρ αὐτοῦ».        Μετάφραση  Σεις έχετε πατέρα τον διάβολον, από τον οποίον και κατάγεσθε και θέλετε να εκτελήτε τας πονηράς επιθυμίας του πατρός σας. Εκείνος από την αρχήν της δημιουργίας του ανθρώπου ήτο ανθρωποκτόνος και ποτέ δεν έχει σταθή ούτε και στέκεται εις την αλήθειαν, διότι δεν υπάρχει μέσα του, ούτε αλήθεια ούτε επιθυμία δια την αλήθειαν. Οταν λέγη το ψεύδος, το ανασύρει και το λέγει από τον ευατόν του, διότι είναι ψεύτης, και ο πατήρ και ο εφευρέτης του ψεύδους.

Μιχάλης Αντωνιάδης

Διαβάστε Περισσότερα ►