Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2017

Το Νόμισμα Έχει Δυο Όψεις, Μια Αξία,




Της μιας δραχμής οι άθλιοι εγκληματίες! - Άρθρο - καταπέλτης,

 του Θάνου Τζήμερου,

Διαβάστε ένα άρθρο σε γλώσσα που τσακίζει κόκκαλα και προσπαθεί να αφυπνίσει συνειδήσεις
Καταπέλτης ο Θάνος Τζήμερος, πρόεδρος στη “Δημιουργία, ξανά!” χωρίς να μασάει τα λόγια του, όπως πάντα άλλωστε, αποκαλεί εγκληματίες και μέλη μαφίας όσους απεργάζονται την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα και με απλά παραδείγματα δείχνει γιατί αυτό θα ισοδυναμεί με εθνική τραγωδία.
Διαβάστε ένα άρθρο στο bankingnews, σε γλώσσα που τσακίζει κόκκαλα και προσπαθεί να αφυπνίσει συνειδήσεις.


“Δύο πλεονεκτήματα έχει η νύχτα. Χαζεύεις τα αστέρια και κάνεις και ηλιοθεραπεία”. 
Αν σου το έλεγε αυτό κάποιος, πώς θα τον έκρινες; Τρελό, ε; Κι αν επέμενε ότι το πιο καλό μαύρισμα γίνεται στις 12 τα μεσάνυχτα, δεν θα φώναζες έναν ψυχίατρο, μπας και τον συνεφέρει;

Θα το έκανες αυτό, διότι η κοινή λογική λέει ότι δεν είναι δυνατόν να ισχύουν ταυτόχρονα δύο αντιφατικά πράγματα. Κι όποιος επιμένει ότι ισχύουν είναι φρενοβλαβής. Κι όμως, όταν πρόκειται για οικονομικά θέματα, είσαι πρόθυμος να δεχτείς οτιδήποτε αντιφατικό σού πλασσάρουν. Βέβαια, φροντίζουν να το συσκευάζουν σε βαρύγδουπες ανακουφιστικές μπουρδολογίες, και να το κάνουν κατά ριπάς, πολλοί μαζί, έτσι ώστε να αναρωτιέσαι “μα είναι δυνατόν όλοι αυτοί: πολιτικοί και καθηγητάδες, να είναι φρενοβλαβείς;” Η απάντηση είναι: ναι. Αν δεν είναι φρενοβλαβείς, είναι απατεώνες. Άλλη εκδοχή δεν υπάρχει. Αλλά είναι και κάτι περισσότερο: εγκληματίες. Διότι οι προτάσεις τους θα οδηγήσουν έναν ολόκληρο λαό στη χειρότερη τραγωδία της ιστορίας του και χιλιάδες Έλληνες στον θάνατο, κυριολεκτικά. Το αν έχουν επίγνωση ή όχι των εγκλημάτων τους θα το κρίνουν τα δικαστήρια, όταν με το καλό καθίσουν στο σκαμνί. Και θα αποφασίσουν για εγκλεισμό στον Κορυδαλλό ή στο Δρομοκαΐτειο. Όμως αυτό δεν θα μπορεί να παρηγορήσει κανένα θύμα τους. Γι’ αυτό πρέπει να εμποδιστούν τώρα. Από μένα κι από σένα.

Δες λοιπόν τι σου λένε οι δραχμιστές: πρέπει να πάμε στη δραχμή για να ασκήσουμε τη δική μας νομισματική πολιτική, για να είμαστε ανταγωνιστικοί διεθνώς. Και ταυτόχρονα σού λένε ότι δεν θα υπάρχει πληθωρισμός διότι θα ορίσουν ισοτιμία 1 ευρώ προς 1 δραχμή. Αυτά τα δύο ΔΕΝ γίνονται ταυτόχρονα! Διότι, ή θα έχεις σταθερή ισοτιμία, άρα θα είσαι όσο ανταγωνιστικός είσαι και σήμερα, ή θα υποτιμάς συνεχώς το νόμισμα για να γίνεις φτηνότερος στους ξένους αγοραστές, άρα θα έχεις πληθωρισμό που μπορεί να πάρει διαστάσεις χιονοστιβάδας και να κουβαλάς τα χαρτονομίσματα με το τσουβάλι για να αγοράσεις ένα μπουκάλι γάλα, όπως στη Βενεζουέλα.

Η νομισματική πολιτική είναι δύο πράγματα: υπερτίμηση ή υποτίμηση του νομίσματος και αυξομείωση των επιτοκίων. Δηλαδή, στα καθ’ ημάς, το εξής ένα: διαρκής υποτίμηση και λόγω της υποτίμησης επιτόκια διψήφια, τριψήφια και βάλε. Η δραχμή θα χάνει αξία έναντι των άλλων νομισμάτων. Αλλά αυτό δεν σταματάει με νόμο. Σταματάει όταν το αποφασίσουν οι αγορές. Ενώ λοιπόν στο ξεκίνημά της η δραχμή θα αξίζει θεωρητικά όσο ένα ευρώ γιατί έτσι θα το ορίσει η κυβέρνηση, στη συνέχεια θα αξίζει μισό ευρώ, 10 λεπτά, 1 λεπτό κι ακόμα λιγότερο, όσο το ορίσει η αγορά. Πάμε τώρα να απαντήσουμε στις ερωτήσεις που ίσως έχεις, μία προς μία, για να δεις γιατί είναι εγκληματίες όσοι σε οδηγούν στη δραχμή.

Δεν θα γίνουν έτσι φτηνότερα τα ελληνικά προϊόντα; Δεν θα τα προτιμούν οι ξένες αγορές;

Ελάχιστα! Ας πάρουμε για παράδειγμα τις ελληνικές ντομάτες. Για να παραχθούν χρειάζονται: σπόροι, φυτοχώματα, λιπάσματα, φυτοπροστατευτικά προϊόντα, υδροπονικός εξοπλισμός, αρδευτικός εξοπλισμός, αντλητικά συγκροτήματα, εργαλεία, θερμοκήπια, αγροτικά μηχανήματα και παρελκόμενα, αυτοματισμοί και συστήματα ελέγχου, επαγγελματικά οχήματα και άλλα μέσα μεταφοράς, καύσιμα, λιπαντικά και άλλα αναλώσιμα, υλικά συσκευασίας, ζυγοί, εκτυπωτικά μηχανήματα, συσκευαστήρια, υλικά συσκευασίας, ψυγεία, ηλεκτρικό ρεύμα, μισθωτή εργασία.
ΟΛΑ αυτά είναι εισαγόμενα εκτός από τον αρδευτικό εξοπλισμό (που παράγεται με εισαγόμενα μηχανήματα) το ρεύμα (ως έναν βαθμό) και την εργασία. Από το 1 ευρώ που ειπράττει ο παραγωγός, τα 90 λεπτά φεύγουν στο εξωτερικό. Τι μένει; Η εργασία. Και τζάμπα να δουλεύουν οι εργάτες,
το περιθώριο μείωσης είναι αυτά τα 10 λεπτά στο ευρώ που αφορούν την αμοιβή τους και τους ελάχιστους ελληνικούς συντελεστές παραγωγής. Πόσο νομίζεις ότι θα φτηνύνουν οι ντομάτες, αν το μεροκάματο αντί για 40 ευρώ πάει σε ένα ποσό σε δραχμές, αντίστοιχο των 10 ευρώ; Όμως αυτός που θα παίρνει 10 ευρώ τη μέρα δεν θα μπορεί να αγοράσει τίποτε εισαγόμενο, διότι η τιμή τους θα είναι απλησίαστη. Ποιος θα υποφέρει περισσότερο από αυτό; Οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι, που δεν θα έχουν πρόσβαση σε πηγές συναλλάγματος. Η αγοραστική τους δύναμη θα φτάσει, σε έναν χρόνο το πολύ, σε επίπεδα κατοχικής πείνας.

Αυτό δεν θα μας αναγκάσει να αναπτύξουμε δική μας παραγωγή;

Ναι, με την τσάπα, όπως στην Αλβανία του Εμβέρ Χότζα. Και στη γλάστρα σου. Αν βρεις σπόρο σε κανένα χωριό. Γιατί το τρακτέρ θέλει καύσιμα και ανταλλακτικά. Και οι σπόροι εισάγονται.

Μα δεν θα είναι στο χέρι μας να ορίσουμε την ισοτιμία έτσι ώστε ο πληθωρισμός να είναι αργός, μέχρι να ξεκινήσει η παραγωγή;

ΟΧΙ! ΟΧΙ! ΟΧΙ! Και να σου εξηγήσω γιατί. Το νόμισμα είναι ένα προϊόν, όπως όλα τα άλλα. Το πουλάει ένα κράτος και το αγοράζουν οι πολίτες όλου του κόσμου. Τι ακριβώς αγοράζουν; Εμπιστοσύνη! Ένα δολάριο από μόνο του είναι σκέτο χαρτί. Αξία τού δίνει η βεβαιότητα του κατόχου ότι μπορεί τελικά να το ανταλλάξει με προϊόντα που παράγονται στη χώρα που το εξέδωσε ή σε άλλες χώρες που κι αυτές εμπιστεύονται τη χώρα που το εξέδωσε. Σε μια χώρα που παράγει ελάχιστα, τι θα βρεις να αγοράσεις με δραχμές; Μην ξεχνάς ότι την τιμή σε ένα προϊόν δεν την καθορίζει ο πωλητής αλλά ο αγοραστής! Αν δηλαδή ο Τσίπρας ορίσει πως μία δραχμή ισούται με ένα ευρώ και σου δώσει 2000 δραχμές μισθό, νομίζεις ότι μπορείς να πας στη Γερμανία ή στη Βουλγαρία, ας πούμε, και να βρεις στον δρόμο κάποιον που θα είναι πρόθυμος να “αγοράσει” αυτές τις δραχμές με 2000 ευρώ ή έστω λίγο λιγότερο για να βγάλει και προμήθεια; Φαντάζεσαι να ταξιδεύεις έξω και να σε πλησιάζουν λέγοντάς σου μήπως έχεις να τους πουλήσεις δραχμές όπως έκαναν οι Ανατολικοί επί σοσιαλισμού με το δολάριο; Σκέψου σήμερα να έλεγαν οι ειδήσεις: "αύριο γυρνάμε (λογιστικά τουλάχιστον) στη δραχμή". Τι θα έκανες; Θα καθόσουν ευτυχισμένος στον καναπέ φωνάζοντας: “γυναίκα, παιδιά, τέλος η φτώχεια!” Ή θα έτρεχες στο supermarket για προμήθειες μηνών πριν σε προφτάσουν οι άλλοι;

Θα πηγαίνω στην Τράπεζα και θα τις αλλάζω!

Μ’ αυτό το πλευρό να κοιμάσαι! Οι ελληνικές τράπεζες θα σου λένε “δεν έχουμε”. Διότι όντως δεν θα έχουν. Οι ξένες θα σου λένε “δεν σου δίνουμε”. Όλοι οι ηλίθιοι δικτάτορες αυτή την πατέντα εφαρμόζουν. Τυπώνουν λεφτά και μοιράζουν στο πόπολο. Όμως την πραγματική ισοτιμία την καθορίζει η αγορά και είναι πολύ χαμηλότερη από την επίσημη. Για να καταλάβεις για τι διαφορές μιλάμε: ο ομοϊδεάτης του Τσίπρα, ο Μουγκάμπε της Ζιμπάμπουε, σκέφτηκε το ίδιο "ευφυές" κόλπο: θα τυπώνω και θα μοιράζω χρήμα. Ισοτιμία: ένα δολάριο Ζιμπάμπουε προς ένα δολάριο ΗΠΑ. Όταν σε λίγο καιρό αναγκάστηκε να το αποσύρει, η ισοτιμία ξέρεις πού είχε φτάσει; Ένα δολάριο ΗΠΑ προς 45.000.000.000.000.000 (45 τετράκις εκατομμύρια) δολάρια Ζιμπάμπουε! Θα γίνεις πολυεκατομμυριούχος σίγουρα, αλλά δεν θα μπορείς να αγοράσεις ούτε ένα αυγό. Δεν υπήρξε ούτε μία περίπτωση στην παγκόσμια ιστορία που αυτό το σύστημα να πέτυχε. Αλλιώς όλα τα κράτη θα ήταν πλούσια. Το καθένα θα τύπωνε αβέρτα νομίσματα, θα μοίραζε στους πολίτες και όλοι θα περνούσαν ζωή και κότα.

Κάποιοι λένε ότι πρέπει να καταστραφούμε και μετά να τα χτίσουμε όλα από την αρχή.

Γιατί καλέ μου άνθρωπε; Γιατί αντί να επιδιορθώσεις τη στέγη του σπιτιού σου που μπάζει νερά, πρέπει να το ανατινάξεις, με εσένα και τα παιδιά σου μέσα; Είσαι σίγουρος ότι θα επιβιώσεις από την ανατίναξη; Και ποιος σου εγγυάται ότι μετά θα έχεις τα μέσα να το ξαναχτίσεις; Και γιατί να χτιστεί αυτή τη φορά σωστά, κι όχι χειρότερα από πριν, αφού οι “ανάγκες στέγασης” θα είναι πιεστικές και οι εργασίες θα γίνουν άρπα – κόλλα, από τους ίδιους πιθανόν που έχτισαν και το προηγούμενο;

Μα, έτσι θα σβηστούν τα δάνεια!

Ούτε δεκάρα δεν θα σβηστεί. Τα κρατικά δάνεια είναι σε ευρώ και με το αγγλικό Δίκαιο. Θα τα πληρώσεις μέχρι τέλους εσύ, τα παιδιά, και τα τρισέγγονά σου, καταδικάζοντάς τα σε διαρκή μιζέρια, αν μείνουν σ’ αυτή τη χώρα και δεν μεταναστεύσουν. Αυτό που θα γίνει είναι να σβηστούν λόγω του καλπάζοντος πληθωρισμού τα τραπεζικά δάνεια καναλαρχών, πολιτικών, καθηγητάδων και άλλων απατεώνων που έβγαλαν τα ευρώ έξω ή ζουν έξω και περιμένουν την πλήρη κατάρρευση της χώρας για να έρθουν να σου πάρουν το σπίτι για 50 ευρώ. Και πολλά λέω. Στην Κατοχή σπίτια πουλιόντουσαν για έναν τενεκέ λάδι. Και επιπλέον θα πρέπει να βουλώσεις ως φορολογούμενος την τραπεζική τρύπα που θα ανοίξει. Διότι, δεν ξέρω αν το έχεις αντιληφθεί, ο τραπεζίτης πλέον είσαι εσύ. Με την τελευταία ανακεφαλαιοποίηση οι παλιοί μέτοχοι μηδένισαν και πλέον ο μεγαλομέτοχος των συστημικών τραπεζών είναι το κράτος, δηλαδή ο φορολογούμενος, δηλαδή εσύ.

Τι θα γίνει αν αύριο ανακοινωθεί ότι πάμε σε δραχμή;

Θα αδειάσουν τα supermarkets και τα βενζινάδικα σε μισή ώρα. Αμέσως μετά θα αρχίσουν λεηλασίες σε εμπορικά καταστήματα και θα επικρατήσει απόλυτη αναρχία. Από την πρώτη μέρα θα υπάρξουν νεκροί. Τα ΑΤΜ δεν θα τα σπάζουν οι... Ρουβίκωνες αλλά οι πολίτες, καθώς οι καταθέσεις τους θα μπλοκαριστούν και θα μετατραπούν αυτόματα σε δραχμές. Φυσικά τα capital controls θα ενταθούν, θα διαρκέσουν 10 χρόνια και βάλε (στην Ισλανδία διήρκεσαν 7) και το όριο ανάληψης θα μικρύνει εφιαλτικά, στα 15 ευρώ τη μέρα. Αυτό σημαίνει ότι χάνεις όλες σου τις καταθέσεις. Οι πάντες θα ξεπουλούν τα πάντα για να προφτάσουν να αποκτήσουν ευρώ πριν αυτό εξαφανιστεί από την αγορά. Κι επειδή όσοι έχουν κρυμμένα ευρώ αυτό το ξέρουν, θα περιμένουν να φτάσουν οι τιμές στον πάτο πριν αρχίσουν να κινούνται αγοράζοντας. Το Χρηματιστήριο θα φτάσει κάτω από τις 100 μονάδες και ένα τριάρι στο Παγκράτι θα πουλιέται 2000 ευρώ. Όσοι Έλληνες μπορούν, θα φύγουν, επιδεινώνοντας ακόμα περισσότερο το πρόβλημα. Θα ταμπουρωθείς στο σπίτι γιατί οι ληστές θα σε σκοτώνουν για να σου πάρουν τα παπούτσια. Αν βγεις έξω θα είναι για να πιάσεις κανένα περιστέρι για μαγείρεμα ή να μαζέψεις ραδίκια από το πάρκο απέναντι, που θα τα φας αλάδωτα και πιθανόν ωμά, γιατί και η παραγωγή ενέργειας θα καταρρεύσει και θα έχεις ρεύμα 10-11 το πρωί και 6-7 το απόγευμα.

Ναι αλλά δεν θα πάρουμε αμέσως δραχμές για να αγοράζουμε ελληνικά προϊόντα;

Νομίζεις ότι είναι εύκολη διαδικασία η αλλαγή νομίσματος; Θα πρέπει προηγουμένως να ξεπληρώσουμε στον ELA και στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα τις καραβιές ρευστότητας που μας δίνουν (και δεν υπολογίζονται στο χρέος) εδώ και χρόνια, και να γίνει εκκαθάριση των διασυνοριακών τραπεζικών εκροών. Ξέρεις πόσα είναι αυτά; Περίπου 250 δισ.! Πού θα τα βρει να τα δώσει η χώρα; Ο Ντράγκι το ξεκαθάρισε: επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, είπε, σημαίνει τακτοποίηση των εκκρεμοτήτων. Τι κατάλαβες όταν άκουσες “τακτοποίηση εκκρεμοτήτων”; Κάτι ψιλά, ε; Κάτι ανώδυνα, ε; Σου το εξήγησε κανένας; Να σου το ξαναπώ να το εμπεδώσεις: πριν τυπωθεί η πρώτη δραχμή, η χώρα θα πρέπει να συμφωνήσει στο τι θα γίνει με τα 250 δισ. που χρωστάει ΠΕΡΑ από τα 325 δισ. του επίσημου χρέους. Το ξέρεις αυτό ή το ακούς πρώτη φορά;

Δεν το έχουν πει οι ειδήσεις!

Φυσικά! Κορόιδα είναι να σε τρομάξουν; Οι ειδήσεις είναι εργαλείο της ολιγαρχίας για να σε αγοράσουν μπιρ παρά. Είδες τι ωραία σε κατεύθυναν στον Τσίπρα; Θυμάσαι πρωτοσέλιδα από τη μηντιακή μαφία για τα βάσανά μας που τελειώνουν, θυμάσαι τηλεοπτικές συνεντεύξεις του καταληψία και των δορυφόρων του για τα παρακαλετά των ευρωπαίων να μας δανείσουν, για τις Κίνες και τις Ρωσίες που θα μας χρηματοδοτούσαν; Θυμάσαι τον γραβατωμένο αλήτη, που υποδύεται ακόμα τον δημοσιογράφο, πώς κουνούσε το κεφάλι συμφωνώντας όταν άκουγε για τα νταούλια των αγορών; Συμφωνώντας σε τι; Στο ότι οι Ευρωπαίοι θα συνέχιζαν να μας δανείζουν για να συνεχίζουμε να διορίζουμε Καρανίκες και να πληρώνουμε τους συνδικαλιστές της ΔΕΗ με 20.000 τον μήνα, χωρίς να αναλάβουμε την παραμικρή δέσμευση! Ούτε στο Χόλιγουντ δεν γίνονται αυτά. Αλλά όταν έχεις μερικά εκατομμύρια ευρώ έξω (δανεικά κι αγύριστα, κλεμμένα δηλαδή), τη δραχμή τη βλέπεις ως την ευκαιρία της ζωής σου για τη μεγάλη ρεμούλα. Θυμήσου ποιοι “έσπρωξαν” στην εξουσία τον ΣΥΡΙΖΑ! Ποιοι χρηματοδότησαν την εκστρατεία κατασυκοφάντησης οποιουδήποτε έλεγε πως πάμε για κλείσιμο των τραπεζών και τρίτο μνημόνιο! Ποιοι έκαναν θεό τον Βαρουφάκη! Ποιοι σε έπεισαν να με μισείς χωρίς να με ξέρεις! Αυτοί θα σε αγοράσουν, για ένα κομμάτι ψωμί κι εσύ θα πανηγυρίζεις για τη σωτηρία σου.

Τι θα συμβεί λοιπόν μέχρι να τακτοποιήσουμε τις εκκρεμότητες;

Θα είμαστε σε μια μεσοβέζικη κατάσταση όπου το Δημόσιο θα πληρώνει μισθούς και συντάξεις με σφραγισμένα χαρτάκια (που οι πάντες θα μπορούν να πλαστογραφήσουν) και κανένα μαγαζί δεν θα τα δέχεται. Ευρώ δεν θα έχουμε, αλλά ούτε και δραχμή.

Πόσο μπορεί να κρατήσει αυτό;

Μπορεί και χρόνια! Η χώρα θα διαλυθεί πριν καν τυπωθούν οι πρώτες δραχμές. Κι ο Ερντογάν μάς περιμένει στη γωνία. Τον διακρίνεις ή νομίζεις ότι το πόδι που ετοιμάζεται να πατήσει στο Αιγαίο είναι παιχνίδια του ήλιου με το κύμα στην καλοκαιρινή ευδία, που λεν κι οι ποιητές;

Ναι, αλλά το ευρώ δεν μας έφερε ως εδώ;

Όχι βέβαια. Μας έφερε ένα κράτος που εισέπραττε 10 και ξόδευε 12, εισέπραττε 15 και ξόδευε 20, εισέπραττε 20 και ξόδευε 30. Δεν χρειάζεται σοφία για να το καταλάβεις. Για πες μου, με τη δραχμή θα αποκτήσουμε κτηματολόγιο; Θα επιταχυνθεί η λειτουργία της Δικαιοσύνης; Θα εξαφανιστεί η διαφθορά; Θα πάψουν οι διορισμοί των «δικών μας παιδιών»; Θα εκλείψουν οι ουρές στα γκισέ; Θα απλοποιηθεί η νομοθεσία; Θα καπιστρωθεί ο κρατικός συνδικαλισμός; Θα εξαφανιστούν οι κρατικοδίαιτοι δήθεν επιχειρηματίες; Θα μπει πληροφορική στο Δημόσιο; Θα σταματήσουν να βγαίνουν στη σύνταξη οι 50άρηδες;

Μήπως τα παραλές;

Λεηλασίες στη Βενεζουέλα και χαρτονόμισμα 100 τρισεκατομμυρίων στη Ζιμπάμπουε. Και σκέψου ότι η Βενεζουέλα έχει το περισσότερο πετρέλαιο στον κόσμο και η Ζιμπάμπουε ήταν η άλλοτε πάμπλουτη Ροδεσία.

Άρα γιατί ξαναφούντωσε η συζήτηση για τη δραχμή;

Γιατί οι εγκληματίες της δραχμής, τα χρεοκοπημένα λαμόγια του πολιτικομηντιακοεπιχειρηματικού βόθρου έχασαν στο παρά τσακ την ευκαιρία το καλοκαίρι του 2015 να πετύχουν το κόλπο γκρόσο όταν είχαν πλασσάρει σε θέσεις - κλειδιά όλους τους φρενοβλαβείς που χρησιμοποίησαν ως χρήσιμους (για τα σχέδιά τους) ηλίθιους. Και τώρα, τούς δίνεται ακόμα μια ευκαιρία. Αυτά που πρέπει να υλοποιήσει ο Τσίπρας είναι ζόρικα, η συμμορία του καταρρέει δημοσκοπικά, και το όνειρό τους να τους σβηστούν λόγω πληθωρισμού τα χρέη και να εξακολουθούν να σου πίνουν το αίμα για άλλα 50 χρόνια κινδυνεύει. Κάνουν την τελευταία τους προσπάθεια. Γιατί ξέρουν ότι αν αποτύχουν, τους περιμένουν ειδικά δικαστήρια. Μην τους δώσεις αυτή την ευκαιρία. Μη βάλεις το στολισμένο πακέτο με την ένδειξη «δώρο» κάτω από το κρεβατάκι του παιδιού σου. Είναι ωρολογιακή βόμβα.




Αναδημοσίευση Από Βankingnews


Διαβάστε Περισσότερα ►

Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2017

Ελάφρυνση χρέους λέει το ΔΝΤ,




ΔΝΤ: «Εξαιρετικά μη βιώσιμο» το ελληνικό χρέος,



Τρεις προτάσεις για την ελάφρυνσή του

Μεγαλύτερη ελάφρυνση χρέους, επέκταση της περιόδου χάριτος και αναβολές καταβολής τόκων έως το 2040, επέκταση των ωριμάνσεων των ευρωπαϊκών δανείων έως το 2070 και μείωση των επιτοκίων όλων των δανείων του ESFSF και του ESM για 30 χρόνια, κάτω από 1,5%, εισηγείται ο Πολ Τόμσεν και οι συνεργάτες του, σύμφωνα με την αναθεωρημένη έκθεση για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, που παραδόθηκε το βράδυ της Τρίτης στα μέλη του Διουκητικού Συμβουλίου του ΔΝΤ, όπως αναφέρει ο Μιχάλης Ιγνατίου.

Ειδικότερα, όπως γράφει η ιστοσελίδα του, mignatiou.com, η οποία αποκάλυψε και ότι οι δύο εκθέσεις του ΔΝΤ για το χρέος και την οικονομία παραδόθηκαν προχθές στα μέλη του ΔΣ του Ταμείου, το ελληνικό χρέος χαρακτηρίζεται «εξαιρετικά μη βιώσιμο», ενώ οι Ευρωπαίοι εταίροι μπαίνουν στο στόχαστρο της κριτικής, καθώς θεωρούνται ανεπαρκείς οι προτάσεις-δικαιολογίες των Ευρωπαίων και την άρνησή τους να ασχοληθούν σοβαρά με το μείζον αυτό ζήτημα.

Αναλυτικά το δημοσίευμα του Μιχάλη Ιγνατίου:

"Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο δεν υποχωρεί στο θέμα της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους, το οποίο χαρακτηρίζει εξαιρετικά μη βιώσιμο, και θεωρεί ανεπαρκείς τις προτάσεις-δικαιολογίες των Ευρωπαίων και την άρνησή τους να ασχοληθούν σοβαρά με το μείζον αυτό ζήτημα.

Επίσης: Το ΔΝΤ απαιτεί σημαντική αναδιάρθρωση των όρων των ευρωπαϊκών δανείων προς την Ελλάδα για να αποκατασταθεί η βιωσιμότητα του χρέους. Χωρίς αναδιάρθρωση το χρέος δεν είναι βιώσιμο, τονίζει το Ταμείο. Σύμφωνα με πληροφορίες, που δεν επιβεβαιώθηκαν από το Ταμείο, τα παραπάνω αναφέρονται στη νέα αναθεωρημένη έκθεση βιωσιμότητας, που παραδόθηκε την Τρίτη το βράδυ στα μέλη του διοικητικού συμβουλίου του ΔΝΤ.

Η έκθεση θα συζητηθεί σε ειδική συνεδρία του Δ.Σ. στις 6 Φεβρουαρίου. Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, ο Πολ Τόμσεν και οι συνεργάτες του επιθυμούν: Πρώτον, μεγαλύτερη ελάφρυνση του χρέους με επέκταση της περιόδου χάριτος και αναβολές καταβολής τόκων έως το 2040, Δεύτερον, επέκταση των ωριμάνσεων των ευρωπαϊκών δανείων έως το 2070 και Τρίτον, τη μείωση των επιτοκίων όλων των δανείων του ESFSF και του ESM για 30 χρόνια, χαμηλότερα του 1,5%.

Στο Ταμείο πιστεύουν ότι το ελληνικό χρέος δεν είναι καθόλου βιώσιμο, και δεν θα καταστεί τέτοιο ούτε με την πλήρη εφαρμογή των πολιτικών που συμφωνήθηκαν στο πλαίσιο του προγράμματος του ESM. Η αναφορά αυτή, εφόσον επιβεβαιωθεί, στην ουσία δείχνει το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται το Ελληνικό Πρόγραμμα με βάση τη λογική του ΔΝΤ.

Πιστεύουν επίσης ότι μακροπρόθεσμα οι δημόσιες δαπάνες για τη χρηματοδότηση του χρέους θα λάβουν εκρηκτικό χαρακτήρα, καθώς η Ελλάδα δεν δύναται να αντικαταστήσει τη ιδιαίτερα χαμηλή χρηματοδότηση που λαμβάνει από τους δανειστές της, με χρηματοδότηση από τις αγορές, οι οποίες θα προσφέρουν υψηλότερα επιτόκια. Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, το Ταμείο αναζητεί λύσεις που θα διασφαλίσουν ότι το ελληνικό χρέος θα έχει καθοδική πορεία, και επίσης θα διατηρηθούν οι ακαθάριστες χρηματοδοτικές ανάγκες στο 15 με 20% του ΑΕΠ.

Στο Ταμείο πιστεύουν ότι ΔΕΝ είναι συνεπείς με τη βιωσιμότητα οι όποιες λύσεις προσφέρουν μόνο προσωρινή ανακούφιση, και οι οποίες δεν οδηγούν σε μια πτωτική πορεία του χρέους στο χρονικό ορίζοντα έως το 2060. Το Ταμείο, όπως πάντα, καταγράφει και τα σενάρια του. Ετσι, ένα από τα σενάρια αναφέρει ότι μέχρι το 2020 το ελληνικό χρέος αναμένεται να φτάσει στο 170% του ΑΕΠ, και το 2022 μέχρι το 164% του ΑΕΠ. Στη συνέχεια αναμένεται να αυξηθεί μεχρι το 2060 και να φτάσει στο 275% του ΑΕΠ.

Πιστεύουν δηλαδή ότι το κόστος του χρέους θα αυξάνεται με την πάροδο του χρόνου καθώς ο δανεισμός από τις αγορές θα αντικαθιστά τα χαμηλότοκα δάνεια των Ευρωπαίων δανειστών. Σύμφωνα με τις προβλέψεις του ΔΝΤ, οι ακαθάριστες χρηματοδοτικές ανάγκες της Ελλάδος θα ανέλθουν στο 15% του ΑΕΠ ήδη από το 2024 και στο 20% του ΑΕΠ μέχρι το 2031, φθάνοντας περίπου το 33% από το 2040 και περίπου το 62% του ΑΕΠ μέχρι το 2060.

Σημειώνεται ότι υπάρχει πλήρης διαφωνία του ΔΝΤ με τους Ευρωπαίους στο θέμα του χρέους, καθώς οι τελευταίοι είναι αισιόδοξοι ότι θα υπάρξει πιο ήπια δυναμική. Οι Ευρωπαίοι ενημέρωσαν το Ταμείο για τα εξής: Το ελληνικό χρέος προβλέπεται να μειωθεί κάτω από 120% του ΑΕΠ μέχρι το 2030 και ελαφρώς πάνω από το 100% του ΑΕΠ από το 2040, με τις ακαθάριστες χρηματοδοτικές ανάγκες να παραμένουν κάτω από το 10% του ΑΕΠ μέχρι το 2023, κάτω από το 20% του ΑΕΠ μέχρι το 2040, αλλά να αυξάνονται στο 24% του ΑΕΠ από το 2060.

Η πρόβλεψη αυτή βασίζεται σε σημαντικά πιο αισιόδοξες παραδοχές από εκείνες του ΔΝΤ, ιδίως όσον αφορά στην ανάπτυξη και το πρωτογενές πλεόνασμα, που βάσει των ευρωπαϊκών εκτιμήσεων θα διατηρηθεί στο 3,5% του ΑΕΠ για μια δεκαετία (έως το 2028),θα μειωθεί σταδιακά στο 3,2% από το 2030, και στο 1,5% μετά το 2040".


Αναδημοσιευσα Κοντρα Νιουζ
Διαβάστε Περισσότερα ►

Ναι Ενόψη Εκλογών, ο Β. Σόιμπλε,




Β. Σόιμπλε: «Οικονομική ανοησία» η αύξηση του ΦΠΑ στην Ελλάδα!



"Καμία χώρα στην Ευρώπη δεν έχει τόσο υψηλό ποσοστό φόρων που πρέπει να καταβληθούν, αλλά δεν καταβάλλονται", δήλωσε ο κ. Σόιμπλε και προσέθεσε ότι, όταν τώρα η Ελλάδα αυξάνει τον ΦΠΑ, αυτό είναι «οικονομική ανοησία». Ωστόσο, διευκρίνισε ότι, όταν το κράτος δεν έχει άλλα φορολογικά έσοδα, δεν μένει παρά αυτό.

Για αυτόν τον λόγο η Ελλάδα χρειάζεται μια αποτελεσματική δημόσια διοίκηση, τόνισε ο κ. Σόιμπλε σε ομιλία του, επισημαίνοντας ωστόσο ότι από την άλλη πλευρά φαίνεται ότι η ύφεση στην Ελλάδα υποχωρεί.

«Και στην Ελλάδα η ανεργία πλησιάζει ένα σημείο καμπής», προσέθεσε.

Ακόμη, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών υποστήριξε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση, παρά την κρίση χρέους στην Ελλάδα και το επικείμενο δημοψήφισμα για την παραμονή της Βρετανίας στην ΕΕ, δεν αποτελεί ξεπερασμένο μοντέλο.

«Δεν ισχύει καθόλου ότι δεν πρέπει να έχουμε ελπίδα», τόνισε και σημείωσε ότι ακόμη και αν μερικές φορές υπάρχουν οριακές αποφάσεις, π.χ. οι προεδρικές εκλογές στην Αυστρία και οι περιφερειακές εκλογές, δίνουν ελπίδα ότι οι εξελίξεις δεν προχωρούν γενικά εναντίον του κοινού ευρωπαϊκού εγχειρήματος.


Αναδημοσιευσα Δημοκρατία
Διαβάστε Περισσότερα ►

ΦΠΑ από το 13% στο 23%, 24% νόμιζα..Κάποιος ψηλώνει τους Φόρους,





Έβδομος υψηλότερος ο ελληνικός ΦΠΑ
Ευρωπαϊκή Ένωση: Πάνω από τον κοινοτικό μέσο όρο του 21,6% ο βασικός συντελεστής στη χώρα μας - Πρώτη η Ουγγαρία με 27%,

Του Γιώργου Παλαιτσάκη
gpal@naftemporiki.gr

Στις χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης με τους υψηλότερους συντελεστές ΦΠΑ κατατάσσεται η Ελλάδα, την ώρα που οι δανειστές και εταίροι της ζητούν περαιτέρω αυξήσεις στους συντελεστές ΦΠΑ, προβάλλοντας το έωλο επιχείρημα ότι μόνο με τον τρόπο αυτό μπορούν να αυξηθούν τα έσοδα από τον φόρο αυτό τουλάχιστον κατά 1,8 δισ. ευρώ σε ετήσια βάση.
Ο κανονικός συντελεστής ΦΠΑ 23% που εφαρμόζεται στη χώρα μας για μια πλειάδα αγαθών και υπηρεσιών, όπως τα ακίνητα, τα Ι.Χ. αυτοκίνητα, τα τηλεφωνικά τέλη, τα καύσιμα, τα τσιγάρα, τα αλκοολούχα ποτά, η ένδυση, η υπόδηση και οι περισσότερες υπηρεσίες ελευθέρων επαγγελματιών, είναι ο 4ος υψηλότερος στην Ευρωπαϊκή Ενωση, ενώ η Ελλάδα βρίσκεται στην 7η θέση του πίνακα των κρατών-μελών της Ε.Ε. με τους μεγαλύτερους συντελεστές ΦΠΑ.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με αναλυτικά στοιχεία που παρουσιάζει σήμερα η «Ν», τον υψηλότερο συντελεστή ΦΠΑ ανάμεσα στα 28 κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης τον εφαρμόζει η Ουγγαρία. Στη χώρα αυτή ο κανονικός συντελεστής του βασικού έμμεσου φόρου ανέρχεται στο 27%. Ακολουθούν 3 χώρες, η Δανία, η Σουηδία και η Κροατία, που εφαρμόζουν συντελεστή 25% και άλλες 2, η Φινλανδία και η Ρουμανία, που εφαρμόζουν 24%.
Στην 4η θέση ως προς το ύψος του κανονικού συντελεστή και στην 7η θέση ως προς τον αριθμό των κρατών με τους υψηλότερους συντελεστές βρίσκονται 4 χώρες: η Ελλάδα, η Ιρλανδία, η Πολωνία και η Πορτογαλία, οι οποίες εφαρμόζουν συντελεστή 23%. Ο μέσος όρος του κανονικού συντελεστή ΦΠΑ στην Ε.Ε. είναι 21,6%, ενώ στην Ελλάδα είναι στο 23%.

Οσον αφορά τον μειωμένο συντελεστή, ο οποίος στην Ελλάδα ανέρχεται σε 13% και εφαρμόζεται σε τρόφιμα, εστίαση, μεταφορές, τιμολόγια ηλεκτρικού ρεύματος, νερού και φυσικού αερίου, η χώρα μας βρίσκεται επίσης στις υψηλότερες θέσεις ως προς το ύψος της επιβάρυνσης.
Συγκεκριμένα, η χώρα μας κατέχει την 5η θέση, μαζί με άλλες δύο χώρες, την Κροατία και την Πορτογαλία. Στις χώρες αυτές ισχύει μειωμένος συντελεστής ΦΠΑ 13%. Στην 1η θέση βρίσκεται και πάλι η Ουγγαρία, η οποία εφαρμόζει συντελεστή 18% και ακολουθούν η Τσεχία με 15%, η Φινλανδία με 14% και η Ιρλανδία με 13,5%.Το τραγικό της όλης υπόθεσης είναι ότι παρά την εφαρμογή πολύ υψηλών συντελεστών ΦΠΑ από τη χώρα μας οι Ευρωπαίοι εταίροι και το ΔΝΤ ζητούν από την ελληνική κυβέρνηση την αλλαγή των συντελεστών ώστε να διαμορφωθούν σε ακόμη πιο υψηλά επίπεδα για όσα αγαθά βρίσκονται στον μειωμένο συντελεστή 13% και στον υπερμειωμένο 6,5%.

Συγκεκριμένα, οι λεγόμενοι… θεσμοί ζητούν να διατηρηθεί ο κανονικός συντελεστής στο επίπεδο του 23%, να καταργηθούν ο υπερμειωμένος συντελεστής 6,5% και ο μειωμένος 13% και να αντικατασταθούν από έναν ενιαίο μειωμένο συντελεστή 11% ή 12% στον οποίο θα υπάγονται ελάχιστα αγαθά και υπηρεσίες.
Ουσιαστικά, ζητούν τα περισσότερα αγαθά και υπηρεσίες τα οποία υπάγονται σήμερα στους συντελεστές 6,5% και 13% να «ανέβουν» στον υψηλό συντελεστή 23% και να παραμείνουν στον νέο χαμηλό συντελεστή 11% ή 12% μόνο τα φάρμακα και οι υπηρεσίες διαμονής στα ξενοδοχεία! Εναλλακτικά έχουν φθάσει στο σημείο να ζητήσουν ο μειωμένος συντελεστής να παραμείνει στο 13%!
Τι προβλέπει η ελληνική πρόταση
Η προσπάθεια των δανειστών να επιβάλουν άκρως επαχθές καθεστώς στον ΦΠΑ αποκρούεται προς το παρόν από την κυβέρνηση.
Ειδικότερα, η ελληνική πλευρά έχει ήδη αντιπροτείνει εναλλακτικό σενάριο για 3 συντελεστές ΦΠΑ, 7%, 14% και 23%. Το σενάριο αυτό προβλέπει ένταξη στον πολύ χαμηλό συντελεστή όλων των τροφίμων και των φαρμάκων προκειμένου να υπάρξει ελάφρυνση των χαμηλών εισοδηματικών στρωμάτων.

Σύμφωνα, ειδικότερα, με πληροφορίες, η πρόταση αυτή της ελληνικής πλευράς προβλέπει:

α) Μετάταξη των τροφίμων από τον ισχύοντα σήμερα συντελεστή ΦΠΑ 13% στον συντελεστή 7%, που θα είχε ως συνέπεια τη μείωση των τιμών τους κατά 5% περίπου.
β) Μικρή αύξηση του συντελεστή ΦΠΑ από 6,5% στο 7% για τα φάρμακα, τα βιβλία και τις εκδόσεις εντύπων.
γ) Αύξηση του συντελεστή ΦΠΑ από το 6,5% στο 14% για τις υπηρεσίες διαμονής στα ξενοδοχεία και τα εισιτήρια των θεατρικών παραστάσεων.
δ) Αύξηση του συντελεστή ΦΠΑ από 13% στο 14% για την εστίαση, τους λογαριασμούς ηλεκτρικού ρεύματος, νερού και φυσικού αερίου, τις υπηρεσίες μεταφορών (εισιτήρια μέσων μαζικής μεταφοράς, κόμιστρα ταξί και φορτηγών δημόσιας χρήσης), τα εισιτήρια θεαμάτων πλην θεάτρου, τις υπηρεσίες επισκευής παλαιών κατοικιών, τις δευτεροβάθμιες υπηρεσίες περίθαλψης από ιδιωτικά θεραπευτήρια, τις υπηρεσίες κηδειών, πωλήσεις ανθέων και ειδών από καουτσούκ.
ε) Διατήρηση του ΦΠΑ στο 23% για όλα τα υπόλοιπα προϊόντα και υπηρεσίες (ακίνητα, αυτοκίνητα, καύσιμα, αλκοολούχα ποτά, τηλεφωνικά τέλη, τσιγάρα, παπούτσια, ρούχα, ηλεκτρικά και ηλεκτρονικά είδη, χημικά είδη, ξύλινα και μεταλλικά αντικείμενα, υπηρεσίες ελευθέρων επαγγελματιών κ.λπ.).

Νέο εναλλακτικό σενάριο στο τραπέζι
Σύμφωνα με νεότερες πληροφορίες, στις συζητήσεις μεταξύ της Ελλάδας και των θεσμών έχει τεθεί κι ένα νεότερο σενάριο, το οποίο προβλέπει χαμηλότερο συντελεστή 6% ή 7% για τα φάρμακα, τα βιβλία, τα εισιτήρια θεάτρων, τις εφημερίδες, τα περιοδικά και τα λοιπά έντυπα, μεσαίο συντελεστή 11% - 12%, όπου θα υπάγονται τρόφιμα, λογαριασμοί ηλεκτρικού ρεύματος, νερού και φυσικού αερίου, υπηρεσίες διαμονής στα ξενοδοχεία και εστίαση, καθώς και βασικό συντελεστή 23%, για όλα τα υπόλοιπα αγαθά και υπηρεσίες, εξέλιξη που θα σημάνει την αύξηση του ΦΠΑ από το 13% στο 23% για τις υπηρεσίες μεταφορών (εισιτήρια μέσων μαζικής μεταφοράς, κόμιστρα ταξί κ.λπ.), τις υπηρεσίες επισκευής παλαιών κατοικιών, τα εισιτήρια θεαμάτων (κινηματογράφων κ.λπ., πλην θεάτρων), τις δευτεροβάθμιες υπηρεσίες υγείας που παρέχονται από τα ιδιωτικά θεραπευτήρια, τις υπηρεσίες κηδειών, τα άνθη, τα είδη από καουτσούκ κ.λπ.
Κοινός παρονομαστής όλων των σεναρίων που συζητούνται είναι η κατάργηση των ειδικών μειωμένων κατά 30% συντελεστών ΦΠΑ για τα νησιά του Αιγαίου, πλην Κρήτης, και η αντικατάσταση του οφέλους που έχουν σήμερα οι μόνιμοι κάτοικοι με ειδική φοροαπαλλαγή, η οποία προ το παρόν είναι άγνωστο πώς θα παρέχεται.





Αναδημοσιευσα Ναυτεμπορική
Διαβάστε Περισσότερα ►

Συνεργασία των δυνάμεων της γνήσιας Κεντροαριστεράς,





Μάκης Γιομπαζολιάς,


26 Ιανουαρίου στις 9:26 μ.μ. ·
ΕΤΣΙ, ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ..?

Το είπαμε, καλή η συνεργασία των δυνάμεων της γνήσιας Κεντροαριστεράς, με την προοπτική ενιαίου σχήματος σύντομα..

Αλλά το πρόγραμμα, για τα προβλήματα της χώρας, ποιο είναι..?

Να φύγει η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και να δικαιωθούν οι επιλογές του χώρου, για την κρίση και τα μνημόνια..?

Δηλαδή το πρόγραμμα για το μέλλον είναι απλά η δικαίωση για το παρελθόν..? Θα τρελαθούμε..?

Λοιπόν, ας ανασκουμπωθούν.. Να βάλουν στο ίδιο τραπέζι τις γενικές απόψεις τους και γύρω από αυτό τα καλύτερα μυαλά τους.

Και να διατυπώσουν συγκεκριμένες θέσεις - προτάσεις - διεκδικήσεις, για το παρόν και κυρίως για το αύριο της χώρας, της κοινωνίας και ιδίως της νεολαίας..

Σε αυτές τις θέσεις - στόχους μπορούν να κληθούν και να στοιχηθούν οι πολίτες. Αρκεί να τις ακούσουν, να τις δουν, να τις πιστέψουν, για να τις παλέψουν.

Γιατί στην κοινωνία παλεύουν οι πολίτες και όχι οι μηχανισμοί του κομματικού σωλήνα.

Πολιτικά σχήματα χωρίς πολίτες μένουν με τους καρεκλοκένταυρους μηχανισμούς και καταρρέουν.

Πρόγραμμα λοιπόν. Όχι με βολικές μεγαλόστομες γενικολογίες. Αλλά με αλήθειες για την στρεβλή πραγματικότητα, που πρέπει να αλλάξει. Με συγκεκριμένα μέτρα, για την Νέα μεγάλη Αλλαγή παντού. με αναγκαίους και εφικτούς στόχους. Και με αποτελεσματικούς τρόπους.

Όλα αυτά πρέπει να απαντούν πειστικά σε κρίσιμα ερωτήματα.

Πρώτα, για το τι μπορεί και πρέπει να γίνει με τις μνημονιακές πολιτικές και τις επιπτώσεις τους στην ζωή όλων.

Δεύτερον, αν πρέπει και γιατί να μείνουμε στην Ε.Ε. και το ευρώ ή να φύγουμε, γιατί και για πού.

Και μετά, για το ποιες αλλαγές πρέπει να γίνουν και πως πρέπει να είναι αύριο..:

- Το πολιτικό σύστημα και τα κόμματα
- Το επιτελικό κράτος και η δημόσια διοίκηση
- Τα συστήματα παιδείας, υγείας και πρόνοιας
- Η δικαιοσύνη και οι θεσμοί
- Η οικονομία και το υγιές επιχειρείν
- Ο χώρος της εργασίας και το Ασφαλιστικό σύστημα
- Οι υποδομές, οι μεταφορές και οι ενεργειακές πηγές
- Η αγροτική παραγωγή, η μεταποίηση και η βιομηχανία
- Το εμπόριο και οι υπηρεσίες
- Οι εισαγωγές και οι εξαγωγές
- Ο πολιτισμός και ο αθλητισμός
- Η δημόσια τάξη και η εθνική ασφάλεια
- Η εξωτερική πολιτική

Συγκεκριμένα πράγματα, όχι αερολογίες. Με κεντρικό στόχο την Ελλάδα που παράγει για να αναπτύσσεται, δίνοντας εφόδια και ευκαιρίες. Και όχι εκείνη που δανείζεται για να καταναλώνει, κρατικοδίαιτα και με παρασιτισμό.

Χωρίς απαντήσεις, στόχους και διεκδικήσεις γι αυτά, δεν θα υπάρξει μέλλον ούτε για την Κεντροαριστερά ούτε για την χώρα.

Εμείς, για να μην κριτικάρουμε απλά, θα καταθέσουμε, στο μέτρο του δυνατού, σύντομες απόψεις για αρκετά από αυτά. Ουδείς είναι παντογνώστης.

Τα σχήματα της Κεντροαριστερής Συμπαράταξης πρέπει να δώσουν σαφείς ολοκληρωμένες θέσεις.

Όχι "γιούργια", έτσι χωρίς πρόγραμμα..





Αναδημοσιευσα Από Mάκης Γιομπαζολιάς στο FaceBook
Διαβάστε Περισσότερα ►

Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

Ιδεολογίες Τέλος.


Καλή σας Ημέρα! Χρόνια πολλά Καλά με Υγεία! Σκέφτομαι μπορούν να Υπάρχουν τώρα πια Ιδεολογίες στα κόμματα, τώρα που πια όλα αποκαλύφθηκαν. Ο Γερμανός μας πολεμάει από τον Έκτο Αιώνα. Η "Ευρώπη" έβγαλε το προσωπείο της και εξαφανίστηκε το κοινωνικό της προφίλ, Αντίθετα εμφανίστηκε το ΝΑΖΙΣΤΗΚΟ της. Σκεπτόμενη λοιπόν το πακετάκι αυτό, λέω/γράφω μήπως πρέπει να συνεννοηθεί ΟΛΟΣ Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΚΟΙΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑΣ;.
Διαβάστε Περισσότερα ►

Καλή Χρονιά!!!!!!!!!!!!!!!!



Διαβάστε Περισσότερα ►

Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2016

Η Ελλάδα Είναι Κράτος, Πόντιε Ερντογάν,



ΠΡΟΣΟΧΗ: Ο Ερντογάν δεν αμφισβητεί τα νησιά μας μόνο για εσωτερική κατανάλωση,



Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται, λένε οι σοφότεροι άνθρωποι και ειδικά στην διπλωματία, όπου κάτω από κάθε λέξη κρύβονται πολλά περισσότερα νοήματα, προθέσεις, διεκδικήσεις.

Όταν λοιπόν ο Ερντογάν ανοίγει θέμα νησιών στο Αιγαίο κανείς δεν πρέπει να πει έυκολα «Έλα μωρέ είναι για εσωτρική κατανάλωση». Και αυτό διότι η Τουρκία, έχει αποδείξει ότι ασκεί, αρχικά με λέξεις και στη συνέχεια με πράξεις μια μακροπρόθεσμη εξωτερική πολιτική διεκδικήσεων και νεοοθωμανικής νοοτροπίας. Ειδικά με τον Ερντογάν που αισθάνεται νέος Σουλτάνος.

Για να γίνει λοιπόν κατανοητό τι κρύβει η σκέψη Ερντογάν και τι πρόκειται να αντιμετωπίσει η Ελλάδα, αξίζει να διαβάσει κάποιος το εξαίρετο άρθρο του δημοσιογράφου Σταύρου Λυγερού, που δημοσιεύθηκε στο Πρώτο Θέμα στις 2 Οκτωβρίου:

Είναι προφανές πως η αμφισβήτηση της συνθήκης της Λωζάνης εκ μέρους του Ερντογάν εγγράφεται στο πλαίσιο εσωτερικών πολιτικών σκοπιμοτήτων. Αυτό που δεν είναι προφανές, όμως, είναι ότι η επίμαχη ομιλία του Τούρκου προέδρου συνιστά ένα ποιοτικό άλμα σε μία πορεία που έχει αρχίσει από το 1973.

Τότε, η Άγκυρα είχε εγείρει διεκδικήσεις στην υφαλοκρηπίδα του ανατολικού Αιγαίου. Ακολούθησε σύντομα η αμφισβήτηση των ορίων του ελληνικού FIR (περιοχή ελέγχου των πτήσεων πολιτικής αεροπορίας) και η άρνηση αποδοχής του ελληνικού εναέριου χώρου των 10 μιλίων. Εύρος που ισχύει από το 1931 και που για δεκαετίες δεν είχε αμφισβητηθεί από την τουρκική πλευρά.

Στην πραγματικότητα, από το 1973-74 η Άγκυρα άρχισε να οικοδομεί τις προϋποθέσεις μίας ιδιότυπης “πολιορκίας” των ελληνικών νησιών του ανατολικού Αιγαίου, η οποία προοπτικά θα της επέτρεπε να εγείρει και εδαφικές διεκδικήσεις. Εμφάνιζε τα ελληνικά νησιά να “κάθονται” σε τουρκική υφαλοκρηπίδα και να περιβάλλονται από εναέριο χώρο, ελεγχόμενο από την Τουρκία.

Το επόμενο κρίσιμο βήμα έγινε στις αρχές του 1996 με την επίσημη προβολή της θεωρίας περί “γκρίζων ζωνών”, η οποία και προκάλεσε την κρίση στα Ίμια. Η πάγια τακτική της Άγκυρας είναι να εγείρει μονομερείς επεκτατικές διεκδικήσεις και στη συνέχεια να καλεί την Αθήνα να διαπραγματευθεί, δηλαδή να μοιράσει τα ελληνικά δικαιώματα. Για τον σκοπό αυτό ασκούσε άμεση ή έμμεση στρατιωτική πίεση.

Σ’ εκείνη την κρίση για πρώτη φορά η Τουρκία όχι μόνο διεκδίκησε ελληνικό έδαφος, αλλά και δημιούργησε τετελεσμένο. Η πρόκληση κρίσης και η απειλή πολέμου υποχρέωσαν την Αθήνα ουσιαστικά να αποδεχθεί το “γκριζάρισμα” των δύο αυτών βραχονησίδων. Μπορεί τότε η κυβέρνηση Σημίτη να είχε αιφνιδιασθεί από την ποιοτική κλιμάκωση του τουρκικού επεκτατισμού, αλλά η προβολή εδαφικών διεκδικήσεων δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία.

Τον Ιούνιο του 1991, ο τότε αρχηγός του τουρκικού στόλου ναύαρχος Ιλφάν Τινάζ είχε ισχυρισθεί δημοσίως ότι οι βραχονησίδες του Αιγαίου δεν είναι ελληνικό έδαφος! Η δήλωση εκείνη ήταν ενδεικτική των κυοφορούμενων τότε προθέσεων της Άγκυρας, αλλά η Αθήνα δεν της είχε δώσει τότε τη δέουσα προσοχή.

Η ιστορία μας διδάσκει, όμως, πως όταν η Άγκυρα προσθέτει μία νέα μονομερή διεκδίκηση στο καλάθι των ελληνοτουρκικών δεν την ξεχνάει. Την καλλιεργεί με επιμονή και συστηματικότητα, ώστε να την εγγράψει στη συνείδηση του διεθνούς συστήματος ως υπαρκτή διαφορά που χρειάζεται επίλυση μέσω συμβιβασμού. Αυτό μας οδηγεί στην εκτίμηση ότι η ευθεία αμφισβήτηση της συνθήκης της Λωζάννης από τον Ερντογάν δεν είναι πυροτέχνημα. Ειπώθηκε για να μπει με κάποιον τρόπο στο τραπέζι.

Η υπόθεση των Ιμίων κατέστη ζωτικής σημασίας, επειδή χρησιμοποιήθηκε πιλοτικά για την προώθηση της θεωρίας των “γκρίζων ζωνών”. Το τουρκικό διάβημα (29-1-1996) ήγειρε ευρύτερη αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας. Στόχος των Τούρκων δεν ήταν να επεκτείνουν κατά δύο-τρία μίλια δυτικότερα τα σύνορα, αλλά να μετατρέψουν σε “γκρίζα ζώνη” ένα μεγάλο τμήμα του Αιγαίου.

Σύμφωνα με τη θεωρία τους, όσες νησίδες του Αιγαίου δεν αναφέρονται ρητά στις συνθήκες Λωζάννης (1923) και Παρισίων (1947) είναι απροσδιόριστης κυριαρχίας. Η Άγκυρα ισχυρίζεται ότι όλες αυτές οι νησίδες, που παλαιότερα ανήκαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, θα έπρεπε να προσαρτηθούν στην Τουρκία, που είναι το διάδοχο κράτος. Μεγαλόθυμα, όμως, δηλώνει διατεθειμένη να διαπραγματευθεί με την Αθήνα το μοίρασμά τους!

Η θεωρία των “γκρίζων ζωνών” είναι διάτρητη, επειδή η συνθήκη της Λωζάννης αναφέρει σαφώς ότι στην Τουρκία ανήκουν μόνο όσες νησίδες δεν αναφέρονται ρητά στις συνθήκες και βρίσκονται στη ζώνη τριών μιλίων από τις μικρασιατικές ακτές. Η ίδια συνθήκη δίνει στην Ελλάδα την κυριαρχία όχι μόνο των μεγάλων νησιών, που αναφέρονται ονομαστικά, αλλά και των παρακείμενων νησίδων.

Αναφορικά με τα Δωδεκάνησα, υπάρχει η ιταλοτουρκική συνθήκη (4-1-1932) (τότε τα Δωδεκάνησα ήταν υπό ιταλική κατοχή) που ρυθμίζει το εδαφικό καθεστώς. Υπάρχει και το συμπληρωματικό ιταλοτουρκικό πρωτόκολλο για την οριοθέτηση των θαλάσσιων συνόρων (28-12-1932), στο οποίο αναφέρεται ποιες νησίδες ανήκουν στη μία και ποιες στην άλλη χώρα. Στο άρθρο 30 αναφέρεται ρητά ότι τα Ίμια, όπως και όλες οι άλλες νησίδες που σήμερα διεκδικεί η Τουρκία, ανήκαν στην Ιταλία. Με τη συνθήκη των Παρισίων (1947) παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα.

Η Άγκυρα προσπαθεί να εμφανίσει το Αιγαίο σαν ένα πέλαγος, όπου ναι μεν υπάρχουν ελληνικά νησιά σ’ όλη σχεδόν την έκτασή του, αλλά αυτά δεν οριοθετούν τη θαλάσσια συνοριακή γραμμή των δύο χωρών. Το Αιγαίο, όμως, δεν είναι μία θάλασσα που απλώς παρεμβάλλεται μεταξύ δύο παράκτιων χωρών, όπως υποστηρίζουν οι Τούρκοι. Η μισή περίπου έκτασή του είναι ελληνικός εθνικός χώρος. Και ο υπόλοιπος είναι διεθνής χώρος, ο οποίος, όμως, συνδέει ελληνικά νησιά με την ηπειρωτική Ελλάδα. Κατά συνέπεια, η θάλασσα αυτή δεν έχει την ίδια σημασία για τις δύο χώρες. Γι’ αυτό και τα –εκτός διεθνούς δικαίου– μέτρα που τις εξισώνουν λειτουργούν προς όφελος της Τουρκίας.

Είναι προφανές ότι, εάν η Τουρκία αποκτούσε την κυριαρχία έστω και μίας μόνο βραχονησίδας δυτικά της αλυσίδας Σαμοθράκη-Λήμνος-Λέσβος-Χίος-Σάμος-Κάλυμνος-Κως- Ρόδος-Καστελλόριζο, όχι μόνο θα ανέτρεπε το υφιστάμενο νομικό καθεστώς, αλλά και θα άλλαζε ριζικά τον χαρακτήρα του Αιγαίου. Η δήλωση της πρωθυπουργού Τσιλέρ εκείνη την εποχή στην εφημερίδα Χουριέτ ήταν σαφέστατη: «Μέχρι τώρα η Τουρκία υποσυνείδητα αποδεχόταν ότι τα νησιά αυτά έμπρακτα ανήκουν στην Ελλάδα. Εμείς θα το αλλάξουμε αυτό».

Ελάχιστες ημέρες μετά την κρίση (3-2-1996) η Τσιλέρ δήλωσε ότι θα φέρει στο διεθνές προσκήνιο το καθεστώς 1.000 περίπου νησίδων και βραχονησίδων που αποτελούν τουρκικό έδαφος! Το 1998 ο τότε Τούρκος πρόεδρος Ντεμιρέλ, με δήλωσή του στη Χουριέτ, κατέβασε τον αριθμό, ισχυριζόμενος ότι 132 νησίδες ανήκουν στην Τουρκία! Στο πλαίσιο αυτό, το μετακεμαλικό καθεστώς έφθασε στο σημείο να αμφισβητήσει ακόμα και την ελληνικότητα της Γαύδου!

Η Άγκυρα πάτησε στο προηγούμενο των Ιμίων για να αποσταθεροποιήσει την ελληνική κυριαρχία και σε κατοικημένες νησίδες. Στις 29-1-1996, η Άγκυρα είχε ονομαστικά αναφέρει σαν “γκρίζες ζώνες” όχι μόνο τα Ίμια, αλλά και τα κατοικημένα νησιά Ψέριμο και Φούρνους! Από τα μέσα της δεκαετίας του 2000, μάλιστα, η Τουρκία συμπεριφέρεται σαν το Αγαθονήσι και το Φαρμακονήσι να είναι δικό της έδαφος. Η διεκδίκηση έχει μετεξελιχθεί από θεωρητική σε έμπρακτη. Το ίδιο συμβαίνει και με τις νησίδες Στρογγύλη και Ρω, που βρίσκονται εκατέρωθεν του Καστελλόριζου.

Με την υπογραφή της συνθήκης της Λωζάννης, ο Κεμάλ έκλεισε τα εξωτερικά μέτωπα και στράφηκε στην εδραίωση του καθεστώτος του. Όταν το καθεστώς σταθεροποιήθηκε και ένοιωσε ισχυρό, άρχισε να έχει διεκδικήσεις. Το 1936 επέτυχε με τη συνθήκη του Μοντρέ να αναθεωρήσει τη διάταξη της συνθήκης της Λωζάννης που πρόβλεπε αποστρατικοποίηση των Στενών. Στο τέλος της δεκαετίας του 1930 η Τουρκία προσάρτησε την επαρχία της Αλεξανδρέττας που ανήκε στην αποικιοκρατούμενη τότε Συρία.

Από τη δεκαετία του 1950 η Άγκυρα εστίασε την επεκτατική ροπή της στην Κύπρο με αποκορύφωμα την εισβολή του 1974. Η επιτυχία της εκείνη της άνοιξε τον δρόμο για να κλιμακώσει τις διεκδικήσεις της στο Αιγαίο. Από τότε προσπαθεί να ανατρέψει το ισχύον νομικό καθεστώς, προβάλλοντας τραβηγμένες από τα μαλλιά ερμηνείες των διεθνών συνθηκών, αλλά όχι αμφισβητώντας τες ευθέως.

Είναι αληθές ότι στο παρελθόν υπήρξαν κάποιες δηλώσεις εκ μέρους του Οζάλ και του Ντεμιρέλ ότι κακώς η Τουρκία είχε αποδεχθεί την παραχώρηση στην Ελλάδα των νησιών του ανατολικού Αιγαίου και κυρίως των Δωδεκανήσων. Επρόκειτο, όμως, περισσότερο για δηλώσεις νοσταλγίας του αυτοκρατορικού παρελθόντος.

Η συνθήκη της Λωζάννης είναι η ληξιαρχική πράξη ίδρυσης της Τουρκικής Δημοκρατίας και γι’ αυτό το μετακεμαλικό καθεστώς απέφευγε επιμελώς να θέσει θέμα αναθεώρησής της. Είναι ενδεικτικό ότι ακόμα και ο ίδιος ο Ερντογάν είχε μιλήσει σ’ αυτό το πνεύμα στις 24 Ιουλίου, στην 93η επέτειο από την υπογραφή της.

Από τότε δεν έχει περάσει πολύς καιρός, αλλά έχουν αλλάξει αρκετά στην Τουρκία. Ο Ερντογάν νοιώθει πολύ πιο ισχυρός και γι’ αυτό κάνει τώρα το βήμα. Μιλώντας την περασμένη Πέμπτη στους περιφερειακούς διοικητές (μουχτάρηδες) είπε: «Το 1920 μας έδειξαν τη Συνθήκη των Σεβρών για να μας πείσουν το 1923 για τη Συνθήκη της Λωζάννης. Και κάποιοι προσπάθησαν να μας το παρουσιάσουν αυτό ως νίκη… Με τη Συνθήκη της Λωζάννης δώσαμε στους Έλληνες τα νησιά, που αν φωνάξεις από τις ακτές του Αιγαίου, θα ακουστείς απέναντι. Είναι αυτό νίκη;… Όσοι έκατσαν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων στη Λωζάννη, δεν εκμεταλλεύτηκαν τη συνθήκη αυτή. Και επειδή αυτοί δεν την εκμεταλλεύτηκαν, δυσκολευόμαστε σήμερα εμείς».

Σ’ ένα πρώτο επίπεδο στόχος του Ερντογάν είναι να αποδομήσει τον κεμαλισμό ως θεμέλιο ιδεολογικό λίθο της Τουρκικής Δημοκρατίας. Ο ίδιος αυτοπροβάλλεται ως ο ηγέτης που κλείνει την κεμαλική παρένθεση και που μέσω του νεοοθωμανισμού επαναφέρει στο προσκήνιο το άτυπο αυτοκρατορικό όραμα των Τούρκων. Δικό του σημείο αναφοράς είναι ο Μωάμεθ ο Πορθητής κι όχι ο Κεμάλ. Αν και έχει αποτύχει να αναδειχθεί σε ηγέτη του μουσουλμανικού κόσμου, παραμένει πιστός στο σχέδιό του το 2023 η Τουρκία να έχει εδραιωθεί ως μεγάλη δύναμη.

Προφανώς, όλα αυτά συνδέονται και με τις τρέχουσες πολιτικές σκοπιμότητες. Ο Ερντογάν επιδιώκει να ολοκληρώσει την απόκτηση υπερεξουσιών και στο θεσμικό επίπεδο, με τη μετατροπή του πολιτεύματος σε προεδρικό. Για να αναδειχθεί σε εθνικό ηγέτη δεν αρκούν η εκτεταμένη καταστολή και οι μαζικές εκκαθαρίσεις του κράτους από κάθε είδους αντιφρονούντες. Χρειάζεται και ένα ιδεολογικό όχημα.

Για να συσπειρώσει γύρω του την κρατική γραφειοκρατία και κυρίως τους στρατιωτικούς, οι οποίοι δέχθηκαν ισχυρό πλήγμα λόγω της απόπειρας πραξικοπήματος, ο Τούρκος πρόεδρος παίζει δυνατά το χαρτί του εθνικισμού-επεκτατισμού. Αυτό, άλλωστε, είναι ο πυρήνας της τουρκικής κρατικής ιδεολογίας και ως εκ τούτου ο κοινός παρονομαστής του τουρκικού πολιτικού συστήματος.

Είναι ενδεικτικό ότι η κεμαλική αξιωματική αντιπολίτευση, που χαρακτήρισε απαράδεκτη την αμφισβήτηση της συνθήκης της Λωζάννης, έσπευσε να πλειοδοτήσει σε εθνικισμό-επεκτατισμό με την εξής δήλωση: «Ας κοιτάξει (ο Ερντογάν) τα 16 νησιά που επί της εποχής του παραδόθηκαν και όπου υψώθηκε ελληνική σημαία»!

Οι κεμαλιστές κατηγορούν τον Ερντογάν ότι δεν διεκδίκησε με αποφασιστικότητα τα κατοικημένα ελληνικά νησιά που η Άγκυρα θεωρεί “γκρίζες ζώνες”. Είναι αληθές ότι για πολλά χρόνια μετά την εκλογή του στην πρωθυπουργία, ο Τούρκος πρόεδρος φρόντιζε να κρατάει σχετικά χαμηλά τη θερμοκρασία στα ελληνοτουρκικά. Κι αυτό, επειδή προτεραιότητά του ήταν να εξουδετερώσει το κεμαλικό “βαθύ κράτος”. Φοβόταν δικαιολογημένα πως οι κεμαλιστές στρατηγοί θα εκμεταλλεύονταν μία ελληνοτουρκική κρίση για να τον ανατρέψουν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το σχέδιο “Βαριοπούλα”, που πρόβλεπε ένα στημένο ελληνοτουρκικό θερμό επεισόδιο.

Η προσεκτική στάση του νεοοθωμανού ηγέτη εκείνα τα χρόνια είχε καλλιεργήσει στην Αθήνα το δόγμα-μύθος “ο καλός Ερντογάν, οι κακοί στρατηγοί”. Η πραγματικότητα, βεβαίως, ήταν πολύ διαφορετική από τις αβάσιμες προσδοκίες της ελληνικής πολιτικής ελίτ ότι οι νεοοθωμανοί θα προσέγγιζαν με εποικοδομητικό τρόπο τα ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό.

Οι νεοοωθομανοί είναι εξίσου εθνικιστές με τους κεμαλιστές, αλλά με διαφορετικό τρόπο. Στα ελληνοτουρκικά, άλλωστε, είχε από νωρίς επέλθει μία όσμωση μεταξύ των δύο βασικών τουρκικών ιδεολογικοπολιτικών ρευμάτων. Ο Ερντογάν δεν διαφοροποιήθηκε ποτέ από τις πάγιες μονομερείς τουρκικές διεκδικήσεις. Από διπλωματικής απόψεως, όμως, εμφανιζόταν πιο ευέλικτος. Ως φορέας της νεοοθωμανικής ιδεολογίας και στρατηγικής, επιχειρούσε να καταστήσει την Τουρκία κέντρο και ηγεμόνα του μεταοθωμανικού χώρου. Στο πλαίσιο αυτό επεδίωκε να ρυμουλκήσει σταδιακά την Ελλάδα σε μια κατάσταση άτυπης δορυφοροποίησης.

Τώρα που θεωρεί ότι έχει εδραιωθεί σαν άτυπος σουλτάνος ξεδιπλώνει την ατζέντα του και στο επίπεδο της ισλαμοποίησης στο εσωτερικό της Τουρκίας και στο επίπεδο της ευθείας προβολής επεκτατικών διεκδικήσεων. Για τον Ερντογάν η διοχέτευση προσφύγων-μεταναστών στα ελληνικά νησιά δεν είναι μόνο ένα όπλο πίεσης προς την Ευρώπη για απόσπαση ανταλλαγμάτων. Είναι ταυτοχρόνως και μία επεκτατική υποθήκη σε βάρος της Ελλάδας.

Σε αντίθεση με τους μεταμοντέρνους φιλελεύθερους, οι νεοοθωμανοί έχουν συνείδηση της στρατηγικής σημασίας που έχει ο πληθυσμιακός παράγοντας. Θεωρούν βασίμως πως εάν μέσω του μεταναστευτικού ρεύματος διαμορφωθούν στα ελληνικά νησιά μουσουλμανικοί θύλακοι, η Τουρκία θα αποκτήσει δυνάμει γεωπολιτικά ερείσματα.

Υπενθυμίζουμε ότι ο Οζάλ, ως πρόδρομος των νεοοθωμανών, είχε πριν 25 χρόνια δηλώσει ωμά ότι η Ελλάδα θα καταληφθεί μέσω της διοχέτευσης μουσουλμανικών πληθυσμών. Το γεγονός, μάλιστα, ότι για τους δικούς τους λόγους οι Ευρωπαίοι πιέζουν να μη φύγουν από τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου οι πρόσφυγες-μετανάστες αφήνει τον χρόνο να κάνει τη δουλειά του. Πιο συγκεκριμένα διευκολύνει την αλλοίωση της πληθυσμιακής σύνθεσης των νησιών που βρίσκονται στο στόχαστρο της Άγκυρας.

Εγκλωβισμένη στις δικές της αντιφάσεις η ΕΕ είναι ανίκανη να δει τη μεγάλη εικόνα και να λειτουργήσει αποτρεπτικά, λαμβάνοντας υπόψη τα θεμιτά εθνικά συμφέροντα των χωρών-μελών της. Η πρώτη αντίδραση του Βερολίνου στην επίμαχη ομιλία του Ερντογάν είναι αποκαλυπτική: «Μας είναι γνωστό πως υπάρχουν διαφορές εδώ και καιρό, εδώ και δεκαετίες. Διαφορές απόψεων μεταξύ της Τουρκίας και της Ελλάδας για την οριοθέτηση των συνόρων μεταξύ των δύο χωρών. Η γερμανική κυβέρνηση είναι της άποψης ότι αυτές οι διαφορές μεταξύ των δύο χωρών πρέπει να επιλυθούν ειρηνικά. Κατά τα άλλα δεν εκφράζει άποψη και σίγουρα δεν θα πάρει το μέρος κανενός»!

Το γεγονός ότι λίγο αργότερα το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών έσπευσε να διευκρινίσει ότι γι’ αυτό η συνθήκη της Λωζάννης ισχύει, μόνο τυπικά διορθώνει τα πράγματα. Τα εξαρτημένα αντανακλαστικά των εταίρων μας είναι να αντιλαμβάνονται ακόμα και μία τόσο χοντροκομμένη πρόκληση σαν υπαρκτή διαφορά, απέναντι στην οποία τηρούν ίσες αποστάσεις. Γιατί όχι, όταν η ίδια η Αθήνα αντέδρασε συγκριτικά ήπια, γεγονός που εξ αντιδιαστολής ενισχύει την προαναφερθείσα τάση των Ευρωπαίων και βεβαίως εδραιώνει την εντύπωση του Ερντογάν ότι μπορεί χωρίς κόστος να ενεργεί κατ’ αυτό τον τρόπο.

Πηγή: mignatiou.com



Αναδημοσιευσα Από Crashonline
Διαβάστε Περισσότερα ►